Lege hulzen en veel franjes

Ik had dit boek geleend van een familielid, die was er enthousiast over, de verhaallijn leek me genoeg om dat enthousiasme te onderbouwen, totdat ik zelf begon met lezen. Ik kwam er niet doorheen, het was alsof ik bleef wachten op t moment waarop het verhaal vaart zou krijgen, door zou pakken en dat die verbale stroop die ik tot nu toe ervoer zou worden tot een vlotte stroom waarop ik mee zou drijven, opgaand in het verhaal. Het bleef verbale stroop, de schrijver gebruikt veel beschrijvende woorden om een bepaalde sfeer neer te zetten, dat doet hij beter dan ik ooit zou kunnen maar het blijft hierbij. Sterker nog, het wordt storend, alles wordt zo uitvoerig beschreven dat ik wil dat ie eens opschiet met t verhaal... alles gaat zo tergend langzaam. " Nou weten we het wel" ging regelmatig door mijn hoofd. En op de momenten dat ik wèl enige diepgang zou verwachten blijken de karakters van de personages zo plat als een dubbeltje. Vastgezet door de schrijver in een rigide huls die door en met de franje woorden telkens weer bevestigd moet worden. Ook wordt seksuele aantrekkingskracht in dit verhaal zo beschreven dat t ongeloofwaardig, ordinair en vrouwonvriendelijk overkomt. Ik had na drie opeenvolgende pagina's waarin telkens vermeld moest worden dat de borsten van de vrouw een onverklaarbare onontkoombare aantrekkingskracht hadden echt genoeg irritatie verdragen, ik heb het boek nog snel doorgescand voor de ontknoping en het weer teruggegeven aan het familielid. Nooit meer een boek van deze schrijver voor mij.....