Mysterie in de Provence

Dood op kasteel Brémont mocht ik lezen voor #hebbanbuzz. Ik ontving het boek met de lavendelblauwe cover vergezeld van een zakje heerlijk geurende lavendel.

In ‘dood op kasteel Brémont’ van de schrijfster Mary Lou Longworth is al gauw, zoals de titel al doet vermoeden, een eerste dode: Etienne Brémont. Etienne heeft het leven gelaten na een val uit het raam van kasteel Brémont waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Onderzoeksrechter Antoine Verlaque vermoedt dat het hier niet om een ongeluk of zelfdoding, maar om een moord gaat. Samen met Marine Bonnet, die als kind veel met Etienne Brémont in het kasteel gespeeld heeft, onderzoekt hij de dood.
Het verhaal speelt zich af in een onbewoond chateau in Aix-en-Provence, dat door een conciërge wordt onderhouden. Vlak na de begrafenis van Etienne Brémont blijkt zijn broer François Brémont te zijn vermoord. François is polospeler, heeft gokschulden en wordt omringd door topmodellen. Wie heeft er baat bij de dood van deze twee broers?
De schrijfster heeft een vlotte schrijfstijl. De personages in het boek zijn realistisch omschreven. De onderzoeksrechter is een bon vivant, houdt van lekker eten, goede whisky en wijn en dure sigaren. Marine Bonnet is rechtsdocent, is een eenvoudige verschijning met haar lichte huid en donkerrode krullen en slechte kledingsmaak.

Citaat: “vandaag is het vreemd rustig op de Cours: de stratenmakers zijn nog niet begonnen aan hun lawaaierige werk en er is veel minder verkeer dan normaal. Marine steekt de brede laan over en probeert t voorkomen dat haar rok opwaait in de wind. Daar ligt haar favoriete café. Alle cafés liggen aan de westkant van de straat in de ochtendzon, banken en makelaars nemen de oostzijde in. De ene zijde zorgt voor vertier, terwijl ze aan de overkant alleen geïnteresseerd zijn in je geld. Ze loopt langs het terras van Le Mazarin, trekt de zware houten deur open van het café met de okerkleurige muren, de zwart-witte plavuizen vloer met het laagje zaagsel en de lange houten toog met het gedeukte koperen dekblad. Elke ochtend opnieuw is Le Mazarin een feestje, ook toen ze met Antoine samen was. Dol is ze op de drukke, rokerige ruimte waar het naar espresso ruikt en waar het krioelt van mensen die hun dag willen beginnen in het gezelschap van anderen. Om je zo dag te beginnen is een genot en een voorrecht dat alleen is voorbehouden aan mensen met een flexibel rooster of mensen die het geluk hebben in de binnenstad te wonen. Dat er vandaag iets mis is merkt ze meteen.”

Het plot deed me denken aan de plots van Agatha Christie en had een verrassende wending.
Dood op kasteel Brémont is deel 1 van een detectiveserie en is in het Verenigd Koninkrijk verfilmd. Ondanks dat er weinig spanning in zit ben ik benieuwd naar deel 2: moord in de rue Dumas.