Aangrijpend boek over Siena, dochter van Karretjie-mense

Carol Campbell; Een schildpad huilt maar één traan

In deze roman maken we kennis met Siena, een dochter van zogenaamde ‘karretjie-mense’ of ‘Karretje-volk’, zoals de vertaler het benoemd. Ze trekken met hun ezelwagentje als nomaden door de uitgestrekte Karoo-regio; een dorre landstreek in de Noordelijke Kaapprovincie.
Met hun geringe bezittingen reizen ze langs de boerderijen waar Pa wat geld verdient met afrasteringen repareren of schapen scheren. Siena sluit vriendschap met Boetie, een eenzame, verwaarloosde jongen die op een van de boerderijen huisvesting heeft gekregen. Als Siena, door een ‘witte’ boerin gestimuleerd, naar school gaat leert ze daar Krekel kennen, de zoon van een omgekomen prostituee. Hij is een soort hulpje op school, onder de hoede genomen door juffrouw Esmee. Zij blijkt een ruimhartig hart te hebben voor deze kwetsbare kinderen die opgroeien in een complexe leefwereld van uitbuiting, geweld en verslavingen.
Door het hele verhaal heen zie je een enigszins hopeloos milieu waar Meneer Maans en juffrouw Esmee van het schooltje in Seekoegat een glimpje van licht verspreiden en de kinderen proberen wat kennis en beschaving bij te brengen. Siena denkt zelfs naar de middelbare school te kunnen, maar voordat het zover is sterft Pa en moet Siena werk zoeken.

Door het verhaal heen speelt een van de oeroude volksverhalen die zo kenmerkend zijn voor de Karretjie-mense. Een schildpad die zo oeroud is dat hij veel wijsdom heeft opgedaan moet gekoesterd worden. En als hij doodgaat huilt het dier maar één traan. Als Boetie op een dag honger heeft en een schildpad dood maakt om op te kunnen eten blijft deze gebeurtenis Siena achtervolgen.

Als de kinderen volwassen zijn ontmoeten ze elkaar weer; maar is er in hun levens veel veranderd.
Een verschrikkelijke gebeurtenis maakt dat Siena moet vluchten. Ze weet maar één veilige plek; de basisschool in Seekoegat. Maar zullen juffrouw Esmee en Meneer Maans haar kunnen beschermen tegen de wraak van de schildpad en de politie?

Een mooi geschreven en indringend verhaal. Caroll Cambell weet je van begin tot eind te boeien met de manier waarop ze de dingen beschrijft.