Bijzonder boek, een vleugje humor

Ik mocht het ongecorrigeerd leesexemplaar lezen van "De klank van verzet" van Antonio Iturbe.

Dit is mijn 1e recensie die ik schrijf.

Mariano, klarinettist en kleermaker van beroep en tevens het hoofdpersonage in dit boek, verhuist in de winter van 1930 samen met zijn vrouw Jaoquina naar het Spaanse platteland, Casetas.

Min of meer opgelegd door de burgemeester aldaar, zal Mariano een orkest gaan dirigeren. Een orkest dat grotendeels bestaat uit landarbeiders zonder enige muzikale achtergrond.

Het verhaal van het ontstaan van het orkest en van de personages die dit orkest moesten gaan vormen vond ik zo beschreven, dat ik me het al helemaal voor me kon zien, mede door zo nu en dan een vleugje humor er door heen te lezen.
Mariano weet uiteindelijk met zijn passie voor muziek het vertrouwen van de bewoners te winnen. Met zijn progressieve idealen wil hij het leven van de musici verbeteren.

De plaatselijke genezer in het dorp, beter bekend als 'de heks', heeft in het dorp een groep bewoners die een beroep op haar doen als iemand bijvoorbeeld ziek is, maar ook een groep die niets moeten hebben met haar 'kwakzalverij'. Een voorspelling van haar, had mijn nieuwsgierigheid gewekt.

De epiloog en daarna nog een beschrijving 'Wat is er geworden van' (na de Burgeroorlog) vond ik een aangename verrassing.

Persoonlijk vond ik dit boek niet in mijn straatje passen. Ik vond bepaalde hoofdstukken wat "rommelig", ik had bijvoorbeeld soms niet zo snel in de gaten dat midden in een hoofdstuk het verhaal overging naar een andere personage.

Het boek hield wel mijn interesse, daarom voor mij wel 3 sterren.