Rauwe rouw om het verlies van haar kind

Ik maak een diepe buiging voor Marjolein Hartman, dat ze dit in haar peilloze verdriet zo onder woorden heeft weten te brengen. Haarfijn. Vlijmscherp. Het is echt rauw, precies zoals Hartmans verdriet (en de titel). Ze heeft ongelooflijk intiem en gedetailleerd beschreven hoe het eerste jaar na het verlies van haar 22-jarige zoon Max voelde. Ik denk dat andere mensen in haar situatie zich erin zullen herkennen. Maar het is voor iedereen goed om te lezen, omdat het raakt aan dingen die niet vaak hardop worden gezegd. Omdat rouwenden behoefte heb aan iets heel anders dan de loze woorden ‘ik ben er voor je’.