We kennen onszelf toch echt niet...?

Wat een prutsers zijn we allemaal in het leven. Ik had eerder al het vermoeden, maar nu is me het duidelijker. Maar wat erger is, ik ben een even grote prutser als iedereen. Dat had ik toch niet verwacht. Of wel, omdat ik wel vaker last heb van lagere zelfwaardering.

Wat een duidelijk boek. Niks geen gezweef over zelfhulp en hoe-je-al-je-problemen-oplost-in-één-dag, maar gedegen feiten op een rijtje. Glashelder fileert Roos Vonk al onze overtuigingen.

We kennen onszelf helemaal niet, dat denken we alleen maar. Over onze eigen ziel hangen we de meest intense verhalen op, en die verhalen zijn gewoon onzin. Onze eigen blinde vlekken zijn echt helemaal onzichtbaar. We zijn even kleinzielig als alle anderen. Het verschil is dat wij dit boek in handen hebben en dat brengt licht.

Gestructureerd geeft Roos inzicht in onze psychologie, in onze eigen weerbaarheid. Waar we energie van krijgen, wat voor ons belangrijk is, en waarom we behoorlijk eigenwijs kunnen zijn. Of waar toch al die onzekerheid vandaan komt. Al die gedachten en gedragingen hebben namelijk wel een functie: ons zelfbeeld positief houden. Dat kan op een gezonde of ongezonde manier, en met oog voor de anderen of niet.

Maar Roos geeft niet alleen een helder beeld van onze innerlijke verhalenverteller die overal smoezen voor verzint. Ze geeft ook aan hoe je deze aan de kant kan zetten en hoe je wel écht kan luisteren naar de elementen die we wél kunnen zien en die wél van belang zijn. En ook dat je inziet dat je eigen overtuiging gewoon echt helemaal verkeerd kan zijn, want je bent zo selectief in het verwerken van informatie. Ja, jij ook.

En, zoals Roos zelf zegt: “Levenslessen haal je niet uit boeken, maar uit het leven zelf. Dit boek kan wel behulpzaam zijn of een prikkel geven.” Roos, dit boek herinnerde aan alles wat er al sluimerde én wierp licht op wat onbekendere hoekjes van de menselijke geest.