bloed en veren

“Het boek start spannend en eindigt gruwelijk goed ...” door Ann Janssens

Bloed en veren, oorspronkelijk Der federmann genoemd, is een psychologische thriller geschreven door Max Bentow. Dit luguber boek is het eerste boek in de Nils Trojan-trilogie en is in Duitsland voor het eerst in 2011 verschenen. Pas twee jaar later wordt dit spannend boek vertaalt naar het Nederlands. Het boek kende al meteen een zeer groot succes, meer dan 60 000 exemplaren werden verkocht. Ook stond het al meteen in de bestsellerlijst van het Duitse weekblad Der Spiegel. Max bentow zelf staat in Duitsland bekend als een toonaangevende acteur en won heel veel belangrijke prijzen voor zijn toneelkunsten.
Dit bloedstollend verhaal gaat over Nils Trojan een politiecommissaris die gespecialiseerd in de afdeling moordzaken. Op een dag wordt Nils opgeroepen op plaats van delict en daar treft hij een vreselijk schouwspel aan. Coralie Schendel, een jong en aantrekkelijke vrouw ligt vermoord op het bed, bestolen van haar mooi blond haar. De vrouw heeft overal mestekens en op haar buik ligt een vogel zonder pluimen en zonder ingewanden. Nils krijgt de kans niet om te bekomen van de eerste moord en grondig aan het onderzoek te beginnen want slachtoffer twee is al gevallen. Ook daar treft hij een gelijkaardig tafereel aan. Ondanks de druk die op Nils zijn schouders komen te liggen moet hij en zijn team de moordenaar zo snel mogelijk vinden. Nils is slim en doordacht maar toch lijkt het of zijn belager hem altijd een stap voor is en Nils beter kent dan gedacht.
Bloed en veren is een aangrijpende, meeslepende en zeker een gepaste titel voor het boek van Bentow. De titel zorgt er al voor dat je het boek niet meer wil los laten, je wilt weten wat het nu juist betekent. Spannend maar ook schokkend dat was mijn eerste indruk van dit boek, en terecht. Naast de inhoud is dit boek op een heel speciale manier geschreven. Men spreekt hier vanuit een auctoriëel vertelstandpunt, als lezer weet je meer dan Nils zelf. Dat maakt dat het boek spannend is, de schrijver zorgt ervoor dat je over het personage van alles te weten komt maar hem of haar helemaal niet kent, althans niet bij naam of bij functie in het boek, tot Nils zelf ermee in contact komt. Het geeft je de mogelijkheid om suggesties te doen voor de moordenaar. Zelf zat ik er altijd naast waardoor het einde me alleen maar meer en meer verraste.
In het verhaal komen er veel personages aanbod maar het hoofdpersonage is uiteraard Nils Trojan. Nils is een speciaal persoon, zijn werk geeft hem een zware bagage van emotionele last mee. Daarom gaat hij naar een psychologe, Jana Michels, een vriendelijk en aantrekkelijke vrouw en dat merkt Nils zeker op. Hij word verliefd op haar maar weet dat niet goed onder woorden te brengen. Nils is een rollercoaster van gedachte en gevoelens die doorheen het verhaal ontwikkelen, er is zeker sprake van een round character. De andere personages komen niet uitgebreid voor. Je weet weinig tot niets over hun gevoelens, de informatie die je over hen krijgt zoals hun gedachten worden zeer oppervlakkig voorgesteld. Zo is Stefanie zijn collega en niet meer dan dat. Ze doet haar werk zonder problemen of eventuele diepgaande gedachtegang. Buiten onze protagonist kunnen we niet spreken over andere round characters.
De auteur maakt in het boek weleens gebruik van sfeerscheppende scènes. Bijvoorbeeld wanneer er een nieuw personage aanbod komt en het is een meisje dat alleen woont, dan voel je de moord al aankomen. Op deze manier houdt de auteur het spannend en vertelt hij ons wat er gaat gebeuren. Als lezer weet je wat het meisje te wachten staat maar toch ben je machteloos, je kan er niets aan doen je zal gewoon moeten verder lezen.
Net als elk ander boek heeft ook dit boek een bepaalde thematiek. Maar wat we hier zien is dat de thematiek kenmerkend is aan de schrijver zelf. In totaal heeft Bentow vijf boeken geschreven, alle vijf behoren zij tot de Nils Trojan-trilogie en alle vijf zijn ze onder het thema thriller geplaatst. Moord en misdaad is overduidelijk ons hoofdthema. Een leidmotief in een boek is altijd handig dat wekt de spanning alleen maar op. Er is dan ook niets beter dan een kenmerkend voorwerp voor de moordenaar. Op die manier kan je het verhaal beter plaatsen. Je weet dat het altijd dezelfde persoon is die de misdaad pleegt aan de hand van dat ene speciale voorwerp. In bloed en veren was het overduidelijk dat de vogel ‘het’ kenteken was van onze misdadiger. En dat verklaart meteen de titel van dit enerverend boek. Bloed staat voor het bloed van de onschuldige slachtoffers en veren staat voor de aan flarden gescheurde vogel die onze ‘verenman’, zoals hij in het boek wordt genoemd , als groet achterlaat bij zijn slachtoffers.
Zoals elke goede thriller moet de spanning mooi worden opgebouwd. Daar is onze auteur duidelijk in geslaagd. Zoals eerder al vermeld gebruikt hij verschillende methodes om de spanning tot het laatste hoofdstuk te bewaren. Zo is het vertelstandpunt een eerste methode, je weet meer dan de protagonist maar toch kan je er niets mee. Zo was ik er eens van overtuigd dat een nieuw personage dat aanbod kwam onze misdadiger was. Maar eenmaal Nils hem ook ontmoette en hem ondervraagd had bleek hij toch volledig onschuldig te zijn. Je bent dan helemaal op het verkeerde spoor gezet en dat maakt het alleen maar spannender. Een andere manier zijn de sfeerbeschrijvingen. Nu en dan krijg je te maken met een natuureingang wat voor kippenvel zorgt. Een verlaten straat, het gevoel van ogen in je rug en een vreemde geur. Deze drie beschrijvingen bezorgen je al rillingen in je rug en dit boek zit vol met gelijkaardige descripties. Gedurende het hele boek wordt je op het foute spoor gezet en pas tot het laatste hoofdstuk kom je de werkelijke dader tegen. Dat maakt dat het boek spannend blijft want elk vermoede wordt doorheen het boek tegengesproken. Voor mij was Nils gedachtegang op zich ook heel spannend. Zijn redeneringen en analyses van wat hij wist en zag maakte dat je mee ging in het boek en je in zijn schoenen kon plaatsen.
Hoe je boek begint en eindigt speelt heeft effect op de spanningsopbouw van het boek. Dit boek begint in medias res , het begint met een proloog vanuit het standpunt van de dader. Ook hier is het leidmotief al aanwezig. Dat zorgt er voor dat je al meteen in het verhaal zit. Het einde, dat is iets waar ik nu nog altijd over nadenk. Het is een open einde althans het is op die manier geschreven, wanneer je het laatste hoofdstuk leest dan denk je dat het voorbij is maar eenmaal de proloog gelezen weet je dat er iets niet klopt. Het is dan aan jouw en je fantasie om zelf alle gaatjes die er in het einde aanwezig zijn op te vullen.
Er zijn heel wat auteurs die met hun boek iets willen bereiken. Zo wilt er iemand een maatschappelijk probleem aankaarten of wilt men de mensen choqueren. En nog anderen willen je gewoon informeren over een bepaald onderwerp. Volgen mij wil Bentow niet zozeer een probleem aanhalen of kritiek geven op iets maar ons even doen nadenken. Het is niet het soort boek dat je leest om te ontspannen iedereen gaat toch even bij het onderwerp stilstaan. Dat zorgt voor verschillende opvattingen over het doel van het boek. Mij heeft het doen realiseren dat ieder individu een doelwit kan worden van een moordenaar of misdadiger zonder enig verband met die persoon te hebben.
Van alle thrillers die ik heb gelezen is deze toch wel de beste. De schrijver wist goed de spanning op te bouwen maar die dan ook te behouden tot op het einde. Een goede thrillerboek is een boek waarbij je moet zoeken naar schuldige en die tot het einde verscholen blijft. En daar was hier zeker spraken van. Wat zeker positief is dat ik het boek niet heb kunnen neerleggen, na elk hoofdstuk gebeurd er iets nieuws waardoor je wil blijven lezen. Een tempo zit er zeker en vast in, de ene moord kwam na de ander, dat maakte dat Nils snel moest voortdoen en je werd meegesleurd in een sneltrein van gedachten en analyses. Je wilde zo snel mogelijk de dader vinden en las dan ook zo snel mogelijk verder. Het boek is op een vlotte manier geschreven, woordenschat was duidelijk en alledaags, daardoor kon je je goed verplaatsen in de personages. Dit zou een waar gebeurd verhaal kunnen zijn, althans dat is het gevoel dat je krijgt bij het lezen van dit boek.
Er is wat mij betreft één nadeel terug te vinden in het boek en dat zijn de veel voorkomende personages. In een boek waar men over moorden en politiecorps spreekt is het logisch dat er veel personages zijn maar soms werd het verwarrend om te weten over wie het gaat of wie zijn handelingen dit zijn. Zo sprak men in het begin bijvoorbeeld over Trojan en over Nils of over Ronnie en Gerber. Dat zijn dezelfde personages, het is Nils Trojan en Ronnie Gerber, maar in het begin van dat boek was dat nog niet duidelijk en zorgde het voor verwarring. Een naamregister vanachter in het boek had wel een handig hulpmiddel geweest zijn.
Bloed en veren, zoals Ann Janssens het beschrijft, een boek dat spannend begint en gruwelijk goed eindigt. Voor zij die van spanning en angstaanjagende scènes houden is dit boek een absolute must!