We zijn verdwaald

In ‘We zijn verdwaald’ gaat het om de vader-dochterrelatie en hoeveel ouders met hun gedrag en keuzes invloed hebben op het latere leven van hun kind. Het verhaal volgt Kim die een reis maakt samen met haar vader door India.
Als Kim zes jaar oud is, gaan haar ouders scheiden. Kim heeft als kind vaak het gevoel te moeten kiezen tussen haar ouders. Haar moeder voelt zich verlaten en is vaak boos en verdrietig en haar vader verwijt haar moeder dat ze hem geen ruimte geeft. Haar vader, Edward, gaat meer en meer de spirituele kant op.
‘De schaamte kwam pas een jaar later, toen Edward me van school kwam halen met een kaalgeschoren hoofd, een jurk over zijn broek en een kralenketting om zijn nek. Sjoerd en Iwan waren al weer uit beeld en ik had Edward de hele zomer niet gezien omdat hij voor een meditatieretraite in Zwitserland had gezeten. Toen hij op het schoolplein als een Hare Krishna voor me stond wilde ik dood.’
Het spirituele is iets wat Edward haar eigenlijk opdringt in haar jeugd en waar ze dus ook een aversie tegen krijgt. Toch besluit ze om met hem mee te gaan naar India om erachter te komen wat hem zo getrokken heeft aan dat land en waarom een hoogopgeleide man uiteindelijk achter een goeroe besluit aan te gaan. In India wordt ze geconfronteerd met Bilal, een jonge man waarvan ze niet weet wat hij voor haar vader betekent, een zoon, vriend of minnaar. Maar ze wordt vooral geconfronteerd met zichzelf.
Wat Manon Duintjer erg goed heeft gedaan is de betrokkenheid creëren bij de personages. Je voelt mee in de zoektocht van Kim. Dat maakt wel dat het een boek wordt wat je uit wil lezen om samen met haar de antwoorden te vinden.