Lach en een traan vormen samen een mooi verhaal

Het zal je moeder maar wezen van Karin Bruers. ⭐⭐⭐⭐⭐ Dit verhaal heb ik gelezen met een lach en een traan. Karin is de vierde uit een gezin van vijf kinderen. Hun moeder is 84 en licht dementerend. De oudste drie besluiten om moeder weg te stoppen. Ze komt ergens terecht wat totaal niet aansluit op haar behoefte. Karin gaat op bezoek en vindt het schrijnend. Ze besluit samen met haar jongste zus Francien moeder te 'ontvoeren'. Ze brengt haar onder in haar eigen huis en moeder bloeit weer wat op. Helaas gaat ze toch steeds meer achteruit. Uiteindelijk vinden Karin en Francien wel een geschikt appartement in een zorgcentrum. Sinds moeder bij Karin woont, willen de oudsten er eigenlijk niks meer mee te maken hebben. Maar nu moeder weer haar eigen appartement krijgt zijn ze er weer als de kippen bjj. Karin vindt het heel verdrietig dat ze zo kortzichtig zijn. Moeder vindt haar appartement fijn, maar het kost ook veel extra geld. De oudsten willen niet meebetalen. Het verwijt naar Karin is: want jij hebt haar weggehaald waar ze toch goed zat. Na het overlijden van moeder valt de hele familie definitief uiteen. Erg mooi geschreven!