Over Show don't tell gesproken...

De Erfschat van Marlene van Steensel heb ik bijna in één keer uitgelezen. Ik heb het boek alleen weg moeten leggen om het op me in te laten werken; want soms was het zo ontroerend of indrukwekkend. Daar wilde ik dan ook weer niet te snel aan voorbij. Uit respect voor het verhaal.

Marlene heeft zo invoelbaar geschreven dat je zelf - als karakter bijna - een onderdeel uitmaakt van wat zich afspeelt in het leven van Lotte. Het hele verhaal door loop je met Lotte mee in haar wereld; die van nu, van toen en weer van het nu.

Continue tikt het boek tegen de randen aan van wat je als toelaatbaar beschouwt in de harde realiteit, van het leven van Lotte bij haar vader en in het jeugddorp, om daaroverheen te klotsen zodat je ziet waar het vér over grenzen gaat.
En dat is pijnlijk en intens verdrietig, maar nergens laat Marlene je daarin hangen.

Er zit veel vaart in het boek met klinkende dialogen die de verhoudingen in de kleine wereld van Lotte in het jeugddorp goed weergeven. Zowel in de fijne als in de minder fijne zin. Op zoveel momenten verwachtte ik het ergste en het was er wel en tegelijkertijd ook niet. En het was er.
Zwaar onder de indruk van deze 'Show don't tell'...

Je krijgt met dit boek inzicht in een stuk van onze koloniale geschiedenis; en daaruitvolgend de impact van een oorlogstrauma op een mens en hoe dat doorwerkt naar de volgende generaties. En ik zou zeggen dat je het boek alleen al om deze reden moet gaan lezen.
En, natuurlijk krijg je een prachtig scherp beeld van het jeugddorp en de heftigheid van hoe het er indertijd aan toe ging.
Beide thema's zijn zeer actueel.
Tot slot volgt er nog een waanzinnige ontknoping aan het eind van het verhaal waar je je - als lezer - zorgvuldig naartoe geschreven weet. En dat zit wel zo vernuftig in elkaar. Chapeau voor de schrijfster.

Kortom, ik kan het boek alleen maar van harte aanbevelen!