Uitstekende verteltrant

Simon Toyne heeft ruim twintig jaar voor de BBC gewerkt als schrijver, regisseur en producer. In 2007 zegde hij zijn baan op en vertrok hij met zijn familie naar Frankrijk. Bij de aanblik van de kathedraal van Rouen schoot hem het idee voor Sanctus te binnen. En Sanctus, beste lezer, zult u willen lezen. Het verschijnt vandaag, 6 september 2011 in Engeland maar aan de hand van het manuscript is het boek al aangekocht door – niet schrikken – 27 landen.

Sanctus begint en eindigt met een knaller en alles er tussenin is even spannend en goed gevonden. In het oeroude klooster dat ‘de Citadel’ wordt genoemd wordt broeder Samuel in een cel geworpen. Hij heeft zojuist kennis genomen van het grootste geheim dat de wereld (niet) kent. Helaas is hij nu bitter teleurgesteld. Degenen die hem echter waardig dachten om kennis te nemen van het geheim, zijn niet minder teleurgesteld. Traditiegetrouw zal iemand als Samuel, die weigert het geheim te aanvaarden, moeten sterven. Maar Samuel ontsnapt uit zijn cel in de rots en weet op spectaculaire wijze de aandacht van de wereldpers te trekken. Vijfduizend mijl verderop krijgt Liz Adamsen het bericht dat haar broer, die nu zeven jaar niets van zich heeft laten horen, officieel is doodverklaard. Toergids Kathryn Mann, die toeristen rondleidt in het oude dorp Ruin, waar de Citadel bovenuit torent, heeft haar hele leven eigenlijk gewacht op de gebeurtenissen die zich zo spectaculair ontvouwen. Ze belt onmiddellijk haar vader, die in ballingschap in Amerika leeft. Hij spoedt zich terug naar Ruin, en zal daar op mysterieuze wijze te maken krijgen met Liz Adamsen. De gebeurtenissen die zich vervolgens ontvouwen, en die allemaal leiden naar het spectaculaire geheim van de Sanctus, zijn eigenlijk zo logisch dat je niet begrijpt waarom het allemaal niet echt is. Tijdens het lezen dan. Uiteraard heeft Simon Toyne een héél dikke duim maar hij heeft daar met vaart een briljant verhaal uitgezogen en op papier gezet. Een vergelijking met Dan Brown dringt zich (soms helaas) wel op. Maar waar Brown het moet hebben van raadsels en onverwachte en onwaarschijnlijke ontwikkelingen, heeft Toyne het gezocht én gevonden in een rustige opbouw, een uitstekende verteltrant, prima karakterontwikkeling en uiteindelijk, aan het einde, is duidelijk dat de gedachte waarmee hij zijn boek begon, helemaal niet kan. En toch weet hij het neer te zetten of het morgen kan gebeuren.

Ik ben heel benieuwd hoe lang het duurt voor Sanctus ook in Nederland de bestsellerlijsten bestormd. Niet lang, denk ik. (Door: Jannelies Smit)