Spannend van begin tot eind.

Clare Donoghue is geen bekende schrijfster, maar ze is zeker wel eentje om in het oog te houden. Voor haar literaire carrière heeft ze ruim 10 jaar gewerkt voor een Londens advocatenkantoor. Haar boek ‘Kijk niet om’ is haar grote debuut. Deze thriller kwam op de shortlist van de Debut Dagger Award. ‘Kijk niet om’ is eveneens de eerste van een hele reeks over Lockyer en zijn team.
Lockyer en zijn team zitten met de handen in het haar als een derde slachtoffer gevonden wordt. De dader begint steeds zelf zekerder te worden en gaat gruwelijker te werk. De slachtoffers vallen ook alsmaar op een kortere tijd. Er lijkt op het eerste zicht geen enkele link te zijn tussen de slachtoffers. Intussen leeft Sarah Grainger in een nachtmerrie. Ze heeft namelijk een stalker aan haar been. Wat begon met enkele telefoontjes per week werden al snel vele telefoontjes per nacht. Ze besluit na veel aarzeling aangifte te gaan doen, maar de politie vindt haar zaak eerst niet belangrijk genoeg. Al snel blijkt dat de moorden en de stalking met elkaar verbonden zijn. Lockyer en zijn team proberen de dader(s) te vatten voordat er nog meer slachtoffers vallen.

De proloog van het boek brengt je al meteen in de stemming. De manier waarop deze geschreven is, kan je onmogelijk koud laten. Deze korte ‘inleiding’ bereidt je al voor op wat je allemaal te wachten staat. Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt, maar je weet nog niet wat. Na deze proloog volgen alle gebeurtenissen chronologisch, steeds voorzien van datum en dag. Dit maakte het verhaal duidelijker en het lezen prettiger.
Het verhaal krijgen we te lezen vanuit verschillende vertelperspectieven. Zo kijken we mee door de ogen van Sarah, inspecteur Lockyer, de slachtoffers, de moordenaar en de stalker. Op deze manier krijg je een heel goede beschrijving van de personages, zowel in het privé-, als werkleven. Vooral de twee hoofdpersonen, Sarah en Lockyer, worden zeer goed beschreven. Over hen krijg je de meeste informatie. De angst van Sarah doet je lichaam letterlijk trillen en voor Lockyer kan je enkel maar sympathie opbrengen. De verschillende vertelperspectieven zorgde ervoor dat het boek net dat tikkeltje meer had.
Donoghue heeft een hele vlotte schrijfstijl. De lezer hoeft niet bepaald ervaren te zijn om het boek te kunnen begrijpen. Ze gebruikte niet al te moeilijke woordenschat en ze verwoorde alles zeer duidelijk.
De schrijfster doet er alles aan om ons heel het boek op een dwaalspoor te zetten. Dit lukt aardig. Een voorbeeld: In het begin van het boek lijkt het alsof je twee verschillende verhalen aan het lezen bent. De stalking en de moorden lijken geen link te hebben, maar na een tijdje wordt duidelijk dat, dat niet het geval is. Ze laat de lezer constant denken dat hij of zij het raadsel heeft opgelost, maar dan pakt ze uit met een verrassend einde. De vermoedens die je heel de tijd had, blijken uiteindelijk foutief te zijn.
‘Kijk niet om’ draait deels om stalking. Hoe iemand zo geobsedeerd kan geraken en de andere op die manier verstikt. Het verhaal geeft goed weer hoe je zou voelen als je gestalkt zou worden. Je voelt je onbegrepen en de stalker haalt gewoon al het leven uit je. Ik denk dat de schrijfster hier een statement wou maken, aangezien stalking nog te vaak niet serieus wordt genomen.

Dat dit Donoghue’s eerste boek is, is moeilijk te geloven. Het is zo goed geschreven. Heel het boek dacht ik te weten wie de dader was, maar uiteindelijk viel ik uit de lucht bij het slot. Als je als schrijfster dat kan, je lezers doorheen heel je boek op een dwaalspoor brengen, dan ben je echt goed. Normaal gezien ben ik echt geen fan van thrillers, maar Donoghue heeft mijn mening doen veranderen. Dit boek was spannend van begin tot eind. Ik kijk al uit naar de volgende boeken van haar!