Moed, hoop en solidariteit!

Ik heb met ontzettend veel enthousiasme het boek "de onmisbaren" van Ron Meyer gelezen.
Vannacht heb ik er zelfs over gedroomd.... ik heb 6 jaar in Zeswegen, Heerlen met heel veel plezier aan de openbare Freinetschool gewerkt en zag vannacht vele mensen aan mij voorbij gaan, met een aantal heb ik gelukkig nog steeds contact.
Daarnaast was er een ander "feest" van herkenning..... opgegroeid als zoon van een lasser en coupeuse in een Zuid-Limburgs dorp. En een oma, die voor mij de lekkerste "tart de pomme" een bedekte appelvlaai met rozijnen voor mij alleen bakte en die ik dan met haar aan haar keukentafel helemaal alleen op at !
Tja, en dan de thema's, die mij raken: woede, moed en hoop.
M.n. "hoop" heeft denk ik de afgelopen jaren in 3 terminale fases mede mijn leven inhoud gegeven en gered. In deze periode had ik een "geweldig ensemble van relaties" die mij als mens niet onzichtbaar kregen..... sommigen wilden namelijk alleen de kanker of de patiënt zien. Ook in mijn rolstoel werd ik regelmatig genegeerd, of "over mijn kale kop heen met een chemokleurtje “ als onnozel behandeld. Voorwaar een oefening in nederigheid. Mijn moed deed mij, bij voldoende energie, rechtop zitten en deze "onnozelen" van repliek dienen, mijn moeder deed mij dit vroeger voor…..
Ik realiseer me, dat mijn familie stikt van "de onmisbaren", een paar vrienden ook...
Het boek is een aanrader, voor alle mensen, die geïnteresseerd zijn in hun medemens, die in achterstandswijken systematisch aan het kortste eind trekken in heel veel facetten van het leven. Verrijk jezelf met de intieme kijk, die Ron jou gunt als lezer.
Ik ben mij bij het lezen veel bewuster geworden van mijn eigen afkomst, die zowel trots als solidariteit oproept met onze “Onmisbaren”.