Realistische dialogen tussen alledaagse mensen

Herman De Jonghe bewees al vaker dat hij een meester is in het opbouwen van buitengewone spanning vanuit het alledaagse.
In ‘Vermoedens’ toont hij weer eens hoe bekwaam hij realistische dialogen tussen gewone mensen neerzet. In zijn nieuwste boek zijn dat de collega’s in de leraarskamer van een secundaire school. Zeer herkenbaar voor wie daar beroepsmatig mee aan een tafel zit of zat en tegelijk een eyeopener voor wie niet thuis is in het milieu. De Jonghe zet ze met kennersoog en droogweg neer: ‘We hadden veel profeten op school’, wanneer een leraar weer eens zegt: ‘Heb ik al tijden voorspeld.’
Langzamerhand ontdekt de lezer meer over de zoektocht van protagonist Hugo Persoons: een meisje verdween van school en uit het ouderlijke huis. Persoons vindt sporen, raakt overtuigd van een doofpotoperatie en bijt zich vast in wat hij meent dat er gebeurd is en wie er de hand in had.
Al lezend ontdekken we meer over Persoons verleden en heden maar tegelijk groeit bij de aandachtige lezer ook een vermoeden van dieptes en schaduwzijden in diens karakter. Ik schrijf bewust ‘groeit een vermoeden’ omdat het boek dit subtiel en intelligent ontwikkelt.
Een sfeerbepalende rol spelen de plaatsen waarheen het verhaal ons meevoert: een verwilderd bosje in de buurt van de school, een buitenwijk van Sarajevo, een obscure straat in Zagreb…
Het boek las ik in drie sessies uit, de laatste eindigde halverwege de nacht omdat ik het onmogelijk weg kon leggen. En, jawel, bij het lezen trap je af en toe op je adem.
Wel vroeg mijn kritische ik zich af of het eigen is aan het thrillergenre dat een auteur hier en daar kort door bocht gaat met plotverklaringen om de spanning op te drijven?
De chronologische opbouw van het boek is van die aard dat de lezer niet bij het handje genomen wordt en zich verplicht ziet bij de les te blijven.
Grote wijsheden om mee te nemen in het leven, zul je in ‘Vermoedens’ niet vinden, wel een (ont)spannende leeservaring en een schrijfstijl waarbij de alinea’s en bladzijden welluidend aangenaam weglezen. Op meerdere bladzijden van mijn exemplaar staan zinnen aangestipt die ik graag herlees.
‘Niets zo griezelig als een lege school, als het soort stilte dat dan in de gangen en trapzalen hangt. De echo’s van het dagelijks lawaai, het roepen en lachen, komen uit de muren en zweven rond, alleen zijn ze nu verschrompeld tot gekreun. Er zit veel leed in de muren.’
Plot: ***
Karakterontwikkeling: ****
Schrijfstijl: ****
Mijn oordeel (op 5): ****