Diane Kooistra over Een duister koor

De cover is spookachtig; een kaars die net uit is. Zo komt Louise ook een beetje op mij over. Een beetje hysterisch en oververmoeid omdat ze niet tot rust komt in haar nieuwe huis. Buren die de boel terroriseren met muziek en dan denkt iedereen ook nog dat je gek aan het worden bent. Haar man doet niets goed en haar zoon is afgepakt door de kostschool.
Hoewel de aanleiding tot het spannende gedeelte waarnaar op de cover verwezen wordt best lang en soms iets te uitgebreid is, sloeg de sfeer halverwege ineens om als er zelfs nadat Louise met haar gezin het huis en de buren ontvlucht is vreemde dingen gebeuren.
Ze koopt spontaan een tweede huis en gaat wonen in een park. Maar daar wordt ze niet met rust gelaten en hoort Louise het koor weer zingen. Gek wordt ze ervan. Ze beschuldigd iedereen alleen heeft ze het helemaal mis. Waar ik wel tegenaan “liep” in dit boek dat het koor waar het om zou draaien maar een kleine bijrol had. Je verzuipt in de ergernissen en angsten van Louise en dat gaat soms zo ver dat je vergeet dat je een spannend verhaal zit te lezen.
Toch bleef ik doorlezen en heb ik best genoten van het boek. Het einde is tragisch en mooi maar minder spannend dan ik had gehoopt. Crimezone heeft de goede genre aan dit boek verbonden; het is een spannende roman en geen thriller.