Einde van een tijdperk

Allereerst mijn complimenten aan Harry Whittaker voor het afronden van de serie. Het is niet niks om te moeten schrijven in de voetsporen van zo’n legendarische schrijfster.

Al bij het eerste hoofdstuk kon ik mezelf voor mijn kop slaan dat ik ‘dingen’ niet had gemerkt tijdens het lezen van de boeken en die nu aan bod kwamen. Dit geeft alleen maar aan dat het Lucinda & Harry is gelukt om de lezers te verrassen met dit einde.

Ik huil niet snel bij het lezen van een boek, maar dat heb ik bij dit boek wel gedaan. Nadat ik het boek had gelezen, voelde ik een LEEGTE. Deze leegte ben ik gaan opvullen met het nadenken over alle boeken. Ik heb afgelopen nacht echt prachtig gedroomd en dat allemaal dankzij het verhaal van Pa Salt. Dit heb ik ook gedaan toen ik het boek van Tiggy uit had (maan). Dat vind ik een van de mooiste boeken van de serie.

Als ik lees dat er mensen zijn die zeggen: ‘Hij schrijft niet zoals zijn moeder’ of ‘Hij mist het intieme contact met het personage’ , dan vind ik dat erg gek. Er is niemand die Lucinda kan evenaren op dit gebied, maar als het er één is, dan is dat absoluut haar zoon. Mijn complimenten en bedankt voor het afsluiten van deze reeks. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk moet zijn geweest om zoveel lezers wereldwijd tevreden te stellen. Dat heeft hij in mijn ogen gedaan!