Herinneringen reis

Het verhaal speelt zich af in een hospice, een plek waar tijd een andere betekenis krijgt en het leven langzaam tot stilstand komt. Hier brengt Eefje de laatste fase van haar leven door. Ze is getrouwd, maar heeft daarnaast een minnaar. Haar minnaar noemt haar echtgenoot steevast de Ander, een veelzeggende benaming die meteen de spanning en gelaagdheid van hun relatie blootlegt.

Tijdens haar verblijf in het hospice maken de minnaar en Eefje samen reizen door het verleden. Niet fysiek, maar in gedachten, herinneringen en gesprekken die teruggrijpen op voornamelijk gedeelde momenten.

Hoewel Eefjes kracht en energie zichtbaar afnemen, blijkt haar innerlijke wereld nog rijk en levendig. Er zijn nog talloze herinneringen om op terug te kijken en gebeurtenissen die vragen om uitgesproken te worden. Juist in deze kwetsbare fase ontstaat er ruimte voor eerlijkheid en reflectie. De gesprekken voelen soms licht en warm, dan weer rauw en confronterend. De naderende dood hangt constant op de achtergrond, maar overschaduwt de liefde en intimiteit niet volledig.

Voor mij las het boek als een dagboek. Soms zelfs als een zeer intiem dagboek. De lezer krijgt ongefilterde toegang tot de gevoelens, verlangens en twijfels van de minnar. Dat maakt het verhaal kwetsbaar, maar ook bijzonder oprecht. Toch bleef ik me afvragen hoe het met de Ander gaat, vooral na het verschijnen van dit boek. Welke rol speelt hij in dit verhaal dat zo sterk wordt gedomineerd door een geheime, maar niet volledig verborgen liefde? Ondanks die vraag voelt het boek als een mooi en eerlijk eerbetoon aan een grote liefde die misschien nooit helemaal openbaar was, maar des te echter aanvoelde.