Een verhaal die je niet zo maar los laat

Het duurde even voor ik in het verhaal zat maar daarna werd ik er in meegezogen . Wat een verhaal. Prachtig , dit is een boek waarvan ik denk hoe bedenk je het . Het is zo beeldend geschreven. Je wordt meegenomen in de emoties van de hoofdpersonen, maar ik leefde me ook zo in , in de gevoelens van de familie van emile. Het machteloze gevoel , alles willen doen maar tegelijk ook niks kunnen. Je reist mee met Emile en Joanne door de mooie natuur van Frankrijk en leert ze gaandeweg de reis zo goed kennen dat je bijna hun pijn , verdriet maar ook geluk zelf gaat voelen. Het einde is zo mooi en emotioneel dat ik een traantje heb gelaten. Ik hoopte ook dat de schrijfster het zo zou laten aflopen. Dit boek komt zeker in mijn top 10 van mooiste boeken die ik heb gelezen.

🩵 Als Emile de diagnose jong-alzheimer krijgt, weet hij gelijk dat hij de laatste tijd die hij heeft niet in een ziekenhuis wil doorbrengen. Hij huurt een camper, plaatst een advertentie voor een reisgenoot en vertrekt zonder het iemand te laten weten. De jonge en op het eerste oog breekbare Joanne reageert.
Ze is zeer zwijgzaam en laat niks los over de reden dat ze meegaat.
Maar tijdens de reis laat Joanne steeds meer los over haar verleden en groeien Emile en Joanne dichter naar elkaar toe.
Ze reizen naar prachtige plekken en leren veel lieve mensen kennen waar ze een warme band mee krijgen.

🏔 Een aanrader voor mensen die houden van boeken zoals waar de rivierkreeften zingen en als scheuren in de aarde.
Halverwege het boek snap je de titel.