Een rollercoaster van emoties

Een rollercoaster van emoties
Ik greep naar dit boek door de intrigerende cover, en ook de titel en de ondertitel wekten meteen mijn belangstelling. Een boek over een tienermeisje dat haar lichaam in de Eerste Wereldoorlog aan de Duitsers moest verkopen? Daar had ik nog nooit van gehoord! En dan nog in Oostende? Was dat niet de stad waar de adel en de entourage van Leopold II liep te paraderen?
De auteur neemt je mee naar een ander Oostende, letterlijk aan de andere kant van de haven. Door de filmische manier van schrijven loop je als het ware in het Oostende van toen.
Het verhaal gaat over hoe een vissersmeisje, van wie de ouders gestorven zijn, haar broers en zusje in leven probeert te houden. Een Afrikaans gezegde luidt: ‘It takes a village to raise a child.’ Na de dood van de ouders zorgt de vissersgemeenschap aanvankelijk goed voor de kinderen, maar wanneer de oorlog uitbreekt, is het ieder voor zich. We volgen de zondeval van Julie door haar ogen. De beschrijvingen van de toestand op de Oosteroever deden me bij momenten aan Gaza denken: bommen op een school, huizen die volledig vernietigd zijn en vooral dat de armste mensen niet wegkunnen. De kracht van dit boek zit in de manier waarop Julie overeind blijft. We leren dat ze geen sloerie is, maar een zorgende persoon, die door de omstandigheden geen andere keuzes had.
Ik heb veel bijgeleerd over hoe het dagelijks leven van een oorlogshoertje tussen de 14 en de 18 jaar eruitzag, maar de kracht van dit boek zit in het mededogen.
En dan is er nog Eberhard, de Duitse echtgenoot van Julie, die pas na een jaar of acht ontdekt wel verleden zijn voorbeeldige vrouw geheim gehouden had. Ik wil niet spoileren door de afloop te verklappen, maar kan wel zeggen dat zijn vertwijfeling mij helemaal in de greep had.
De themakeuze klinkt misschien zwaar, maar het boek leest heel vlot. Ik heb het in één ruk (in drie rukken om eerlijk te zijn) uitgelezen.
Kathelijn Vervarcke schreef een diep ontroerend boek.