Stofzuigen in het donker

De treffende roze omslag met plumeau geeft direct de dubbele laag van het boek aan. Wie doet nog de schoonmaak met een veren plumeau? Of kijk je door je wimpers en zie je een flinke bos schaamhaar? De Nederlandse versie bevat zowel de debuutroman van Jen Beagins, ‘Pretend I’m dead’ uit 2015, als haar tweede boek ‘Vacuum in the dark’.
Mona is de 26 jarige hoofdpersoon, een jonge vrouw zonder ambities, of toch wel? Telkens weet ze de grens op te zoeken en er net overheen te gaan. Ze verdient haar geld met schoonmaken, maar is ook vrijwilliger bij de verslavingszorg, wordt verliefd op een verslaafde, weet in de communicatie met haar eigen verzonnen alter ego dat dit niet goed zal gaan, gaat toch zelf ook gebruiken, maar ze gaat er niet zoals hij aan onderdoor. Ze gooit haar hele leven om, door aan de andere kant van het land opnieuw te beginnen. Als lezer blijf je hangen in de vraag waar het op uit zal draaien, want ze weet haar schoonmaakadressen goed uit te zoeken. Riante huizen met bijzondere mensen. Wie schoonmaakt krijgt een inkijkje in het dagelijks leven van de bewoners, maar Mona gaat een stapje verder, ze wil hun geheimen doorgronden. Ze kruipt in hun belevingswereld, gaat nog een stap verder, trekt hun kleren aan, gaat weer een stap verder en fotografeert zichzelf erin, het gaat een kunstwerk worden. Mona leeft intuïtief, het contact met anderen is er niet of juist heel intens, seks speelt een grote rol, maar telkens is er iets wat haar laat struikelen. Een moeilijke jeugd schud je niet zomaar van je af.
De beleving van dit boek blijft een dubbele, de ene keer zie je Mona als de eeuwige loser en tegelijk vertederd haar gedrag en zie je iemand die zichzelf ontdekt.
De journalistieke commentaren op de achterflap ‘om in een deuk te liggen’ of ‘door en door grappig’ herken ik niet.