Boekrecensie: 12 jaar slaaf

Solomon Northup (1808) is als vrij man in New York geboren. Hij is timmerman, getrouwd en vader van drie kinderen. Hij wordt in 1841 gedrogeerd, ontvoerd en verkocht als slaaf in het zuiden van Amerika. In New Orleans moet hij op verschillende plantages werken. De omstandigheden zijn vaak onmenselijk. De brute blanke plantage-eigenaar Epps straft met onnodige wreedheden en zweepslagen en zorgt voor een vreselijk leven voor de slaven. Zij hebben nauwelijks bezit, moeten bedorven voedsel eten, dag en nacht werken en willen liever dood zijn dan dit leven.
Het boek is in de ik-vorm geschreven in een ouderwetse plechtstatige stijl, die echter al snel went. Vloeken en ander grof taalgebruik omzeilt hij. Solomon beschrijft alles zeer gedetailleerd. Hij vertelt ook over de achtergronden van een aantal andere slaven. Pas na 12 jaar wordt hij uit zijn ellende verlost. Ik had graag willen weten hoe het Patsey en de andere slaven is vergaan na zijn vertrek.

Pas na twaalf jaar gevangenschap wint hij zijn vrijheid terug, als een brief van hem New York bereikt. Northup deed destijds met hulp van een schrijver zijn relaas, dat in 1853 een bestseller was, maar later is vergeten. Al in het voorwoord en de inleiding bereiden filmregisseur Steve McQueen en zijn vrouw en cultuurcriticus Bianca Stigter de lezer voor op wat komen gaat. McQueen verfilmde het boek.

Ik vond het een indrukwekkend en aangrijpend levensverhaal, soms wat saai en hetzelfde. Maar ook uitziend naar hoe hij bevrijd zou worden. Ongelooflijk dat mensen dit elkaar aan kunnen doen: als vee behandelen en mishandelen. Je wilt als lezer gewoon ingrijpen.