Ellen Smid over Schemerspel

IJsland, 1972. In Reykjavik worden de voorbereidingen getroffen voor het wereldkampioenschap schaken. Spassky uit Rusland en Fischer uit de VS, beiden met een delegatie. Koude Oorlog in optima forma. Tijdens die drukte wordt in een bioscoop een jongen doodgestoken. Aan rechercheur Marion Briem de taak om deze moord te onderzoeken en de dader op te sporen.
Indridason schetst met zijn sobere stijl een mooi beeld van die tijd. Al lezend besef je dat de onderzoekstechniek een enorme vlucht heeft genomen. En daarnaast leren we Marion Briem kennen, de rechercheur die in de latere boeken van Indridason af en toe naar voren treedt om Erlendur te helpen met een onderzoek. Door middel van flashbacks wordt over de moeilijke jeugd van Marion verteld. Haar ziekte, de behandeling, haar relaties Stukje bij beetje leer je deze vrouw wat kennen.
Indridason schrijft toegankelijk en daarom vlieg je eigenlijk door het boek heen. Het boeide zeker, omdat je wilt weten hoe de vork precies in de steel zit. De echte spanning kwam voor mij pas op het allerlaatst, als uiteindelijk alles op z’n plek valt.
‘Schemeruur’ is een goed boek, maar voor mij geen topper. Ik was zeker nieuwsgierig naar Marion Briem en over haar ben ik het een en ander te weten gekomen. Maar het raakte me niet. Ik miste een emotionele betrokkenheid bij dit verhaal en de personages, zoals ik dat had bij het boek ‘Moordkuil’. Daarom krijgt dit boek 3 sterren van mij.