Ander verhaal dan je hoopt / verwacht

"De wereld gedeeld door twee"; die titel -samen met de prachtige cover die gelijk de sfeer van de Tweede Wereldoorlog opriep- grepen mijn aandacht. Na de samenvatting te hebben gelezen, schreef ik me zonder verder nadenken in. Dit klonk veelbelovend! Er waren zoveel mogelijkheden waarop dit boek me zou kunnen meeslepen, zoveel opties om mijn aandacht blijvend te pakken, zoveel verhaallijnen waar ik van kon genieten... maar die eigenlijk allemaal uitbleven.

Eerlijk is eerlijk, aan het begin van het verhaal was ik fan. Ik vond de unieke schrijfstijl uitzonderlijk fijn: hoe het ene hoofdstuk werd geschreven vanuit een 'Charlie pakte zijn spullen' perspectief en de ander in een alwetend, 'vertellend-als-oude-vrouw' ik-perspectief. De 'ik' was dan Brenda, die trouwens verre van zijn vrouw of überhaupt stabiele vriendin is, dit is een spoiler in de samenvatting die pas echt plaatsvindt rondom de laatste bladzijden.

In het kort is het een vrij simpel verhaal: Het is oorlog. Charlie wil het leger niet in (grote verrassing), en omdat hij erg goed is in wiskunde en zijn oom wiskundige is, gaat hij werken als wiskundige; voor de overheid. Hij draagt zo bij aan de oorlog.
Brenda ontmoet hem al vroeg in haar ouders winkel; een orgelzaak. Ze is zelf een bedreven muzikante, die -had de oorlog en later Charlie er niet geweest- al erg jong naar het conservatorium had gegaan. Na het ontmoeten van Charlie en een korte, opbloeiende relatie, moet Charlie weg om in Los Alamos te gaan werken aan het ontsteken van explosieven. Hierom krijgt hij in het boek dan ook de naam Ontsteker, waar hij een hekel aan krijgt.

Feit is, voor een groot gedeelte van het boek is hij bezig met dat werk en dat wordt ook uitvoerig beschreven. Brenda, die thuis niet zoveel doet dan verdrietig zijn dat Charlie weg is en liegen tegenover anderen om een andere jongen te zien / daten, gaat op den duur ook naar Los Alamos om daar organist in een kerk te worden. Vanuit daar is er inderdaad een kort moment waarop ze Charlie 'aanmoedigt'. Maar op een vrij natuurlijke en logische manier die je haar vergeeft.
Pas erg, erg laat in het verhaal komen een bijzonder naïeve Charlie (die, als je het mij vraagt, heel lang tegen zichzelf heeft gelogen over wat hij nu eigenlijk aan het doen is) en Brenda erachter dat Charlie meegewerkt heeft aan de atoombom. Maar de verwerking die daarna komt is veeeeel te kort en er is verre van een goede, uitgebreide reactie. En voor mij is er na zoveel gemiste kansen ook geen enkele mogelijkheid meer voor een bevredigend einde. Dat je een boek in je kast terugzet in je kast en zucht, glimlachend bij de reis die je net hebt gemaakt.

Al met al is het... een oorlogsverhaal. Het is bijna meer een informatief boek. Stel je wil op een vertellende manier leren over de atoombom / wiskundigen, dan vind je dit misschien een leuker verhaal dan ik. Het begint op een goed tempo, zakt dan al snel weg en voor 50% van het verhaal ben je je vooral door de hoofdstukken aan het werken omdat je wacht op dat moment dat de atoombom valt. Het verhaal draait absoluut niet om de gevolgen van die historische gebeurtenis, in tegenstelling tot wat je zou denken op basis van de kaft. Lezen als je houdt van een langzaam en uitgerekt liefdesverhaal waar op het einde toevallig nog een atoombom valt waar hij aan heeft meegewerkt.