Verrassende ontknoping

Na het met veel plezier lezen van de eerste twee pennenvruchten van de auteur, “Het is goed geweest” en “Ibu Sari en de Blanda”, was ik erg benieuwd naar zijn derde creatie. Wederom ben ik zeer positief verrast over het eindresultaat. Ik werd al snel meegezogen in de belevingswereld van met name de hoofdpersoon, Lowie. Het leven van Lowie gaat niet bepaald over rozen. Dagelijks wordt hij in negatieve zin geconfronteerd met het gedrag van zijn alcoholistische moeder. Hij probeert als buitenbeentje constant steun en gehoor te vinden bij zijn twee beste vrienden. Daarnaast loopt de lange en soms radeloze speurtocht naar zijn vader, die het gezin achterliet, als een rode draad door het boek. Vol compassie met die kleine, door velen onbegrepen en niet geaccepteerde Lowie, vraag je je als lezer regelmatig af: hoe kan dit ooit goed aflopen? Wat het boek daarnaast zo intrigerend maakt zijn de soms scherp benoemde politieke, historische, en maatschappelijke taboes, misstanden en weetjes. Je wordt als lezer regelmatig de spiegel voorgehouden door de auteur. Hebben wij niet te snel ons (voor-)oordeel klaar? Met name uit historisch perspectief hebben we nog steeds ons lesje niet geleerd. Of dit ook nog wel gaat gebeuren? In de ontwikkeling van de hoofdpersoon als kleuter tot adolescent wordt je in dit boek regelmatig met de neus op de realiteit gedrukt. Je brein wordt constant getriggerd om door te lezen en om hopelijk te weten te komen dat het allemaal goed gaat aflopen met Lowie. Het is een absolute aanrader dit boek. Zeker de lezer die een boek dat is geschreven met een scherpe pen kan waarderen.