Straf!

Mooie Jo ligt al weken naar mij te gluren sinds ik hem gekocht heb. Maar hij was gepland om mij te vergezellen tijdens de vluchten die ik de voorbije en komende weken voor mijn werk onderneem.
En ik moet zeggen: het vraagt discipline om hem niet in één ruk uit te lezen en het lezen te beperken tot de effectieve vluchten. Ik ben helemaal in de ban van de opbouw, het concept, het thema. De schrijfstijl activeert mijn volledige verbeelding en ik waan mij telkens in een film terwijl ik lees. Ik zie elk tafereel haarfijn op mijn netvlies. De verhaallijn vertelt verschillende invalshoeken van de personages en geeft het boek hierdoor een extra dimensie. Je slingert tussen kritisch zijn maar ook empatisch, vooroordelen hebben maar ook toegevingen doen. Een reflectie van het ware leven?