De (zelf-/voor-) oordelen die verst(r)ikken

Een doodgewoon en beschermd leven komt tot stilstand na de dood van een partner. Die impasse wordt doorbroken door een innerlijke noodzaak en de externe actoren, die het leven van journalist Caro doorkruisen. De nieuwskoppen, die zij uit gewoonte blijft snellen, vormen een anker met de realiteit voor haar en voor de lezer. Hierdoor is het verhaal, net als de personages, indirect gekoppeld aan de conflicten en crisissen van de afgelopen jaren.

De karakters zijn misschien representanten van die actualiteit, maar in hun doen en laten ook geloofwaardig en meer dimensionaal. Dat geldt zeker voor Caro, wiens twijfels, emoties, angsten en humor de motor zijn van de plot. Terwijl het verhaal onvermijdelijk op een aantal onthullingen afstevent, draait het juist om de morele vraagstukken die daar achter steken. Hoofdpersoon Caro benadert haar leven weliswaar met een overduidelijk progressieve blik, er blijft genoeg ruimte over voor goede en slechte keuzes, spijt en twijfel.

Het boek heeft enorme vaart dankzij de vlotte, compacte stijl en de fijne personages die je aan het hart gaan. Vaak vind ik interne monologen in boeken hinderlijk en te dwingend, maar hier zijn Caro's gedachten in evenwicht met de gebeurtenissen en de natuurlijke flow van de dialogen. Hopelijk weet het een breed lezerspubliek te vinden.