maar dat mag je niet zeggen

Opnieuw een mooie uitgave, waarmee uitgeverij Das Mag (2015) zijn nek uitsteekt.
Journalist en onderzoeker Nikki Sterkenburg volgt drie jaar lang ruim veertig radicaal- en extreemrechtse activisten. Ze is gepromoveerd aan de Universiteit van Leiden op de beweegredenen van de mensen van deze ultrarechtse groeperingen.
Je bent vanuit een links elitaire en politiek correcte positie deze mensen af te doen als laagopgeleide, eencellige, agressieve ruziemakers. Ze vinden zelf dat ze worden neergezet als mensen die anderen haten, terwijl ze zelf van mening zijn dat hun activisme voortkomt uit een diepe liefde voor hun eigen culturele en etnische groep.
‘Ook doodnormale en uiterst vriendelijke mensen kunnen buitengewoon onverdraagzame ideeën hebben’
Ze onderscheidt:
-rechtvaardigheidszoekers
-politieke zoekers
-spanningzoekers
-sociale zoekers
-ideologische zoekers
‘Ze dromen van een Nederland, waarin geen ruimte meer is voor mensen die anders (willen) zijn.
En dat is niet het Nederland, waarin ik zelf zou willen leven’
Objectiviteit (onderzoek) en subjectiviteit (journalistiek) staan op gespannen voet met elkaar, maar het lukt Nikki het tot een harmonisch geheel te maken.