Waterland

Nauwelijks diepgaand of gelaagd beschrijft Marieke van de Pol haar jeugd in de jaren 60-70. Makkelijk geschreven en te lezen, maar nergens echt boeiend. Herkenbaar is wel dat zij als kind straf kreeg of aangesproken werd op iets waarvan ze zelf niet eens begreep wat ze fout deed. Dom houden en de liefde vrede bewaren.