Drie levens mooi verweven met elkaar, leest als fictie.

Corien krijgt de dagboeken van haar vader in handen: 3 miljoen woorden. Ze krijgt niet echt een opdracht maar wel de vrijheid ermee te doen wat ze wil. Van Zweden weeft haar eigen ervaring als schrijver en dochter door het levensverhaal van haar vader en haar opa.

Het boek leest als fictie. De feiten van de levens van haar voorouders komen tot leven door de verbeeldingskracht van de schrijven en haar introspectie. Het verhaal is aangrijpend zonder sentimenteel te worden. Het is zeer betrokken en tegelijk met de nodige afstand geschreven. Zonder het heel nadrukkelijk te benoemen voel je hoe van Zweden door onzichtbare draden is verbonden met het lot van haar vader en grootvader. Haar eigen levensverhaal geeft de geschiedenis diepte maar ze treedt zelf nooit helemaal op de voorgrond. Het is en blijft een ode aan haar vader. Of misschien is het een poging om deze man, die in haar jeugd zich vaak moest verstoppen op de donkere slaapkamer vanwege helse hoofdpijnen, beter te leren kennen. Ik heb dit boek in drie dagen uitgelezen en het zingt nu, enige weken later, nog na in mijn systeem.