Niemandsland een voltreffer

Chris van Hassel gooit diverse lijnen uit maar dat werkt nooit desoriënterend.
Er is de verhouding of liever de non-verhouding van de hoofdpersoon Lowieke met zijn alcoholische moeder die een uiterst treurig en bizar leven leidt met haar zwarte Antwerpse vrijer en zijn compaan.
Er is de verhouding met zijn niet aanwezige vader, die hij ophemelt en in zijn fantasie tot een ideale vader voor hem maakt, het grote enigma voor Lowieke.
Uiterst belangrijk zijn Lowieke's kameraden Aziz, een kind van vluchtelingen en Nikita, een meisje dat graag een jongen wil zijn en later in het boek ook daadwerkelijk als Nick verschijnt.
Dit drietal tienjarigen hebben gesprekken die je niet zo een, twee, drie met die leeftijd zou associëren. Lowieke gebruikt woorden die mij als lezer soms naar het vreemde woordenboek deden grijpen, maar als blijkt dat de hoofdpersoon bijzonder hoogbegaafd is is die bijzonderheid verklaard.
Lowieke ventileert om de zoveel tijd sociale en politieke statements welke nooit pamfletten worden omdat ze worden besproken door dit groepje tienjarigen. Chris van Hassel bewijst hier een groot observateur en duider
te zijn van sociale en politieke ontwikkelingen. Genoemde statements contrasteren dan weer enorm met het "kitchen sink"- realisme waar het bijvoorbeeld om de vreselijke moeder gaat.
Het grootste gedeelte van "Niemandszoon" beslaat de jonge jeugd van Lowieke. Het laatste en verrassende deel genaamd "Lowie", toont de hoofdpersoon als volwassene. Ga heet lezen zou ik zeggen.....