Ceci n'est pas un poeme

Typische Nederlandse zelfoverschatting van de auteurs, een beetje ons kent ons ook ( we) zullen die er maar bijdoen, want die kennen we, en de typische minachting voor Belgische werk. Vlgs Willem Kloos die prachtige dingen schreef is kunst de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie. En volgens mij moet het dat bij poezie ook zijn. Het moet een snaar raken, dat kan ook door vorm, ( en er zitten heus pareltjes bij.) Maar volgens mij zitten er toch te veel oubollige neuzelaars tussen. Jotie 't Hooft kan mij vanaf het eerste moment raken met de originaliteit van zijn taal, idem dito Herman De Coninck en dan het prachtige Egidius. Nope, kan zelfs geen bloemlezing genoemd. Wat doet Komrij en anderen daar trouwens, zij kunnen voor geen meter dichten