Als tuinliefhebber rook en zag ik de vergeten tuin helder voor me

‘Toeval bestaat niet’, zei mijn moeder zaliger altijd. Terwijl ik 'Het huis onderaan de klif' van Sharon Gosling aan het lezen was en daar vreselijk van genoot, verscheen op Hebban de winactie voor 'De vergeten buurttuin', eveneens van Sharon Gosling. En omdat – zoals ik mijn moeder nazeg – toeval niet bestaat, besloot ik me in te schrijven voor de winactie. En tot mijn geluk won ik het boek!

Twee boeken van Gosling achter elkaar lezen, is voor mij een feestje. Maar op de een of andere manier kon ik het toch niet laten beide boeken ook een beetje met elkaar te vergelijken. Waar ik helemaal opging in het verhaal van 'Het huis onderaan de klif' werd ik bij het lezen van 'De vergeten buurttuin' toch een paar keer uit het verhaal geknikkerd. Dat kwam omdat ik het verhaal rond de dialogen tussen de twee hoofdpersonen op de momenten dat het spannend werd (vinden ze elkaar of niet), minder sterk vond dan in 'Het huis onderaan de klif'. Ook de ontwikkeling die de jongeren uit de buurttuin doormaken en de kansen die ze geboden worden om iets van hun leven te maken, kwam in sommige gevallen wat gekunsteld - en soms zelfs onwaarschijnlijk - op mij over. Toch heb ik ook erg van dit boek genoten. Dat zat hem vooral in de beschrijving van de ontwikkeling van de vergeten buurttuin zelf. Als tuinliefhebber rook en zag ik de gestage groei van de tuin helder voor me. Gosling beschrijft prachtig hoe zoiets moois als een tuin mensen die elkaar niet of nauwelijks kennen kan verbinden. Fijn om het plezier van de hoofdpersonen om zoveel moois mee te beleven. Alleen om die reden al is 'De vergeten buurttuin' een heerlijk boek om te lezen.