Recensie Echte mannen eten geen kaas

'Echte mannen eten geen kaas'. Hoewel het onderwerp zeer schokkend is, echt, hoe is het mogelijk dat zoiets KAN in Nederland, heeft dit verhaal me niet echt gepakt. Het klinkt een beetje hard misschien, maar ik kon niet goed met Maria meeleven, vond haar een onsympathiek meisje. Natuurlijk is ze nog heel erg jong, een puber en dat haal je terug uit de schrijfstijl. Op zich is dat logisch en het is inderdaad verschrikkelijk wat haar is overkomen. Ik had het gevoel dat Maria, haar 'zelfinzicht en kennis' gedeeltelijk bij de psycholoog vandaan had gehaald, in plaats van dat ze het ECHT zo voelde. Ze schrijft bijvoorbeeld 'Mijn moeder liet me los en moest huilen. 'Daar ga je weer, ik ga je heel erg missen' zei ze en veegde een traan van haar wang, ik kreeg wel medelijden met haar, maar liet het niet toe, want Manou zou ook geen medelijden hebben, hij had een hekel aan haar, dus ik ook, ook al had ik dat diep vanbinnen helemaal niet'.

Onecht en onnatuurlijk. Maar misschien is dat mijn persoonlijke mening. En denken andere Dizzie-lezers hier heel anders over.
Wel vind ik het heel moedig dat een meisje zo'n boek durft te schrijven.
Knap!