Recensie Echomaker

Mark blijkt na een ongeluk te lijden aan het syndroom van Capgras, een syndroom waarbij je je meest geliefden niet herkent als zijnde die persoon. In dit geval is het Mark's zus waarvan Mark niet kan geloven dat het zijn zus is, haar alleen een erg goed ingelezen actrice vind, en ook zijn geliefde hond is volgens Mark niet zijn hond. Voor Karin,zijn zus die hem verzorgd, een nachtmerrie voor haar toch al onzekere persoontje. Zij schakelt een beroemd neurowetenschapper in (beetje "gejatte" Oliver Sacks figuur), die het geval interessant genoeg vind om een lange reis te maken. Veel kan hij voor Mark en Karin niet betekenen en ondertussen komt er een boek van hem uit waar nogal wat kritieken op verschijnen.
Wat volgt is een soort identiteitscrisis en de vragen die hij zich stelt over zichzelf, zijn motivaties en de neurowetenschap. Ergens gebruikt hij over de wetenschap de uitdrukking "georganiseerde onwetendheid", mooi!
Ook Karin worstelt met allerlei onzekerheden, is op zoek naar haar "ik" en Mark lijkt ondertussen paranoide verschijnselen te hebben en wil weten wat er bij en na het ongeluk precies gebeurd is.

Als een soort rode draad loopt er door het boek een briefje wat is gevonden op het bed van Mark, net na zijn ongeluk, een mysterieus briefje waarvan niemand weet wie dat geschreven en daar achtergelaten heeft. Een briefje dat zorgt voor een klein beetje spanning in het boek.

Ook een reservaat voor kraanvogels en het gevecht om het gebied tussen vogel-en natuurliefhebbers en projectontwikkelaars is een verhaal dat door het boek heen loopt.

Ik vond het een boek met echt heel erg goede/mooie stukken, maar zeker ook met mindere, wat "slappe" stukken , 100 blz minder had gemogen:-)