Geen geijkte thriller

De 'Vergeten grond' ligt tien kilometer ten noorden van mijn geboortegrond. Hoofdpersoon Karine is net zo perfectionistisch en een tikkeltje overbezorgd als ik. En het huis op de vergeten grond voert me in gedachten terug naar een huis waar ikzelf ooit door de liefde naartoe werd gevoerd. Maar waar het – ook – helemaal niet goed voelde...

Daarmee heeft Anne Nicolai al mijn volledige aandacht. Ik lees 'Vergeten grond' lekker weg. Totdat ik bedenk dat ik een thriller lees. Het begint inderdaad heel spannend, maar die scène loopt al snel met een sisser af. Nicolai schrijft bovendien eigenlijk net iets te slim: bijna alle suspensekrijgt een rationele tegenhanger. Zodat je gaat wikken, wegen en twijfelen maar uiteindelijk verwerpen.

Er is ook zovéél suspense. Onverklaarbare tegenwerking op de school waar Karine werkt, een verdacht uithuizige echtgenoot, een té perfecte nanny, kindergezichtjes weerspiegeld in donkere ramen en een typische buurvrouw die de dode buurman in het bos achter haar huis heeft begraven. Wat staat er in hemelsnaam te wachten?

De achterflap vertelt over een bijzondere interesse voor het bovennatuurlijke. Een hint? Gelukkig niet. Ik had die achterflap wat beter moet lezen – of misschien ook niet. Want ik blijf lang in het ongewisse en dat voert de spanning na een tijdje toch nog behoorlijk op, terwijl ik me ondertussen vermaak op Memory Lane.

Langzaam begint het te dagen en moet het boek uit. Hopend dat de meest voor de hand liggende verdachte did it not. Helaas wel. Maar dat doet eigenlijk nauwelijks afbreuk.'Vergeten grond' is geen geijkte thriller. Geen whodunnit. Geen truukje. En daarom het lezen meer dan waard.