Geen weg terug...

Recensie Bunkerdagboek
Het bunkerdagboek is geen boek om dagen over te doen: je wilt gewoon weten wat er gaat gebeuren.
De ik-figuur komt in een soort van bunker terecht. Het ziet er naar uit dat hij bedwelmd is geraakt. Er komen nog meer mensen: samen moeten ze de tijd doorbrengen. Een echt, hechte familie wordt het niet. Voortdurend is er spanning en hoop op ontsnapping. Of dat lukt ga ik de lezer niet verraden.
De hoofdstukken zijn van datum voorzien zodat het een dagboek lijkt. Het is een soort van houvast voor de hoofdpersoon, vanuit wie het verhaal verteld wordt. Het is geen echt dagboek want het boek is meer een doorlopend verhaal, wat het juist boeiend maakt.
De hoofdfiguur weet soms wel erg veel: je gaat soms denken dat hij het meest intelligent is. Dat is dan een minpuntje van het Bunkerdagboek. De sterke punten zijn dat je steeds verder wilt gaan lezen om achter de afloop te komen, hoewel het er somber uitziet.
Gezien de inhoud (gruwelijkheden/somberheid) van het boek is het geschikt voor 15 jaar en ouder. Het boek zit op de grens van volwassenliteratuur. Niet dat het boek moeilijk is van taal. Integendeel, het verhaal leest juist snel. De achtergronden van de mensen maakt dat het hier ook gaat om intermenselijke verhoudingen: hoe ga ik om met andere mensen om een dagelijks ritme in een bizarre omgeving vol te houden. Op die manier is het boek ook psychologisch.
Als ik het boek een punt moet geven dan wordt het een vette acht!

C. van Boort.