Adembenemend

Ik had het eerste boek van Uittenhout ("Gouden Handel") al gelezen
en voelde me van begin tot einde enorm betrokken bij de
hoofdpersonen. Ik kon me bijna niet voorstellen dat ons land
daadwerkelijk bij de slavenhandel en slavernij betrokken was op de
manier zoals in dit boek is beschreven. Ik begon me gedurende het
boek zelfs te schamen voor mijn afkomst. In "Gunner's Woede" heb ik
van schaamte geen last, of het moet plaatsvervangende schaamte zijn
over wat Engeland als wereldnatie kleine individuen als Arlín
Gunner zijn leven lang aan kan doen. Het is een fysieke,
zintuigelijke roman. Vanaf de eerste pagina word je meegenomen met
het leven van Arlín, die zowel in Ierland waar hij wordt geboren,
áls in het getto van Londen, áls in het gevang, áls in Australië én
tenslotte in Zuid Afrika geknecht wordt door de Engelsen. De
schrijver slaagt erin mijn diepste emoties aan te raken, angst,
verdriet, liefde en natuurlijk vooral woede. Want daar gaat het
boek over, hoe iemand slachtoffer wordt van zijn eigen woede. Hoe
die zijn ondergang wordt. Terwijl je leest, ruik je de stank, voel
je de geselslagen bijna zelf, ben je bijna net zo woedend als hij
als de Engelsen in Zuid Afrika zijn huis in de fik steken en zijn
vrouw en dochters verbranden. Dit boek is geen romantisch boek om
bij weg te dromen. Het is hard. Het duwt je met je neus op de
gruwelijke fieten van twee eeuwen geleden. En Uittenhout schrijft
het zo dat je er bij bent. Prachtig is ook, dat aan het eind het
verhaal tot een mooi rond einde komt. "Gunner's Woede" is een
prachtboek en vijf sterren meer dan waard.