Paaltje aan de Horizon

Het paaltje aan de horizon, als symboliek voor het nooit bereiken van je uiteindelijke doel. Dat is zeker van toepassing op de ik-persoon, een freelance ‘conceptbedenker’. De enige prestatie die van hem wordt benoemd is het bedenken van het spel ‘Bier op een rij’. Als zijn vriendin Nathalie hem verlaten heeft is eigenlijk zijn levensdoel weg, als dat er al ooit geweest is. Hij bedenkt een plan om haar toevallig weer tegen te komen, als nieuw ultiem doel. Zijn plannen kunnen eigenlijk niet mislukken, waarbij ook zij uiteindelijk zal inzien dat ze bij elkaar horen, vindt hij zelf. Gedurende zijn zoektocht komt hij verscheidene personen tegen die ook een doel in het leven zoeken, maar zelf denken dit gevonden te hebben en anderen er van willen overtuigen datzelfde doel te moeten nastreven. Hij belandt in een woongroep die een biologisch en ecologisch verantwoorde leefwijze nastreeft. Hier is iedereen gelijk, maar Marie-Louise heeft toch wel de leiding op zich genomen en deelt de lakens uit. Op treffende wijze wordt haar hypocriete en manipulatieve aard steeds duidelijker gemaakt.

De schrijver gaat in detail in op alle situaties en personen, allemaal bezien vanuit de ik-persoon (die overigens niet bij naam wordt genoemd). Het feit dat er meerdere pagina’s worden gewijd aan de random-functie van de discman en waarom die beter is dan de iPod, is tekenend voor de manier waarop alles beschreven wordt.

Ik vond het soms wat langdradig, maar vaak ook humoristisch op een droge manier. Al met al nodigt het boek wel uit tot doorlezen, de schrijver slaagt erin je vast te houden tot het einde van de zoektocht.