Een prachtig dun boekje...

De bundel terloops uit de bibliotheek meegenomen
na de achterzijde gelezen te hebben.
Beschrijft niet de inhoud, maar de interesse gewekt.
Het kaartje aan de binnenkant zegt alles.
Een vrouw wordt onwel in het wekelijkse bad en
herinnert zich haar verleden in een machteloze
situatie.
Het aaneenrijgen van heden en verleden gebeurt
op verrassende wijze. Het lees snel, maar eigenlijk
wil je langzamer om de taal te proeven en de
beelden te plaatsen en in te kleuren.
Toch wil je ook de afloop weten en dus weer door...
Net als de tijd.
Het is een open einde, maar de redders zijn in de buurt.
Hopelijk is het niet de toekomst waarin de ouderen en
zij die afhankelijk zijn aan hun lot worden overgelaten.

> het boek inspireerde mij tot
het maken van een gedicht.

Tegels aan de muur
zijn niet alleen gemetseld
tegen de vier muren
van de natte cel
maar ook gevoegd
met grijze specie
Daar is over nagedacht
want anders
duikelen ze allemaal
naar beneden
net als de tegels
ook het patroon verbroken
als je door de deur
de ruimte binnenkomt
en deze
iets te hard sluit