Nooit verwacht dat een roman de moeite waard kon zijn.

Ik ben altijd van de thrillers geweest. Nooit iets anders gelezen eigenlijk. Romans? Nee, dat gezeur, geen zin in dus alsjeblieft niet. Tot ik dit boek in handen gedrukt kreeg. En het ben gaan lezen ook (na enige tijd, dat wel).

En dan kom je erchter dat Herkenning een verhaal is over gewone mensen. Geen pseudo-superhelden, geen schiet-mij-maar-lek-maar dat deert-me-niet detectives, geen huurlingen met ogen overal op hun lichaam (of zijn ze paranormaal begaafd?). Nee, het gaat over gewone mensen. Over emoties en gevoelens die iedereen heeft. Herkenning is herkenbaar. Omdat iedereen emoties heeft, omdat je zelf in een vergelijkbaar parket hebt gezeten, omdat je iemand kent die erin zit. Een goed verhaal heeft dus geen superhelden nodig. En dat is prettig om te ervaren.

De schrijfstijl spreekt me bovendien erg aan. Korte zinnen, hier en daar een toefje humor, hier en daar wat luchtigheid: prettig leesbaar, dat is waar ik van hou. De sfeerbeelden die de schrijfster schetst helpen bij de beleving van het verhaal. Slimme move is het echt tot leven brengen van de karakters op Facebook en in filmpjes die via het boek te bekijken zijn. Dat maakte de karakters voor mij in ieder geval grijpbaar, alsof ze ergens bij jou in de straat wonen. Een interessante, nieuwe lleeservaring, moet ik zeggen.

Ik denk dat de schrijfster een interessant concept heeft neergezet. Maar ook zonder dit concept vind ik haar een belofte voor de toekomst. Want dat ze kan schrijven, heeft ze voor mij wel bewezen. Ja, deze roman is de moeite waard.