Oorlogstrauma in beeld

Mijn verwachtingen van een roman van Lynn Austin liggen altijd hoog. Zij kan als een van de besten de hoofdpersonen heel dichtbij brengen, maar in De Bron van Liefde voelde ik de connectie niet. Peggy is een lieve meid, maar eigenlijk onwaarschijnlijk lief. Ze zet haar eigen leven op pauze om Jimmy te helpen. Ze laat zich wegduwen door haar stiefmoeder. En als haar iets goeds overkomt, gebeurt dat zo plotseling dat het ongeloofwaardig is. Maar misschien ligt dat aan mij. Eigenlijk vond ik Joe de meest realistische persoon. Hoe hij kwam en verdween en worstelde met zijn oorlogstrauma.

De tweede verhaallijn over de Joodse Gisela beslaat zo’n groot tijdsbestek dat er met grote sprongen doorheen gegaan wordt. Het begint vlak voor de oorlog en eindigt na de oorlog. De indruk ontstond dat Lynn Austin bepaalde gebeurtenissen graag in het boek wilde hebben, zoals het schip de St. Louis die nergens mocht aanleggen en weer teruggestuurd werd naar Europa. De oorlog werd zo beschrijvend geschreven, waardoor de verschrikkingen me nergens raakte. De zinnen waren te lieflijk in plaats van rauw. Hun geloofscrisis is realistisch, maar had wat mij betreft een diepere opbouw kunnen hebben.
De verhaallijnen waren ook wat simpel. Het was vanaf het begin duidelijk waar het naartoe ging en hoe het zou aflopen. Het lijkt alsof dit boek is geschreven op ervaring.

Ondanks al mijn kritiek is het natuurlijk wel een boek van de hand van een van de beste christelijke schrijfsters. Het laat zien hoe belangrijk het is dat mensen er voor elkaar zijn en elkaar helpen. Het verhaal leest heel soepel en heeft een mooie afloop.