Een must-read voor de niet-spiritueel ingestelde mens.

Het verhaal over een jong gezin dat intens wordt dwars gezeten door allerlei onverklaarbare gewaarwordingen bij de ouders en door even onverklaarbaar gedrag van het jongste kind. Hans Wichards beschrijft in zijn roman op indringende wijze het effect van deze situatie op het (on)welbevinden van beide ouders. Zij voelen een diepe verantwoordelijkheid om de kinderen een veilige en plezierige leefomgeving te bezorgen. De groeiende moedeloosheid als dit niet lukt met diverse gangbare en alternatieve methoden is invoelbaar beschreven. De uitweg komt uit onverwachte hoek. Het boek beschrijft de effecten van sjamanistisch "healen" en de geleidelijke toename van hoop bij de ouders. Ik vind dat het boek ook voor mensen die minder spiritueel zijn ingesteld goed leesbaar is (ik heb het tenminste niet weggelegd). Het heeft mijn vooroordeel weggenomen en ruimte geschapen om kennis te nemen van de meer spirituele structurering van de leefwereld. Dat is een compliment aan de schrijver. Waarom dan 4 sterren en geen 5 in de waardering? Omdat de kinderen, anders dan de ouders, in mijn beleving niet als persoon zijn gaan leven. Ze komen vooral naar voren in de oprechte liefde, zorg en aandacht van de ouders.