Brug naar Malmö - Kjell Genberg

De man had een verwrongen lichaam, dat in een plasje bloed lag, en sporen van rattenbeten. De man kwam Arnold Nyman bekend voor, maar zijn synapsen lieten het afweten. Het boek telt nog meer van deze gruwel, wat uiteindelijk leidt naar de ontmaskering van koudbloedige moordenaars. De maffia is zwakker dan voordien, maar wees er niet van overtuigd dat hun activiteiten zijn stopgezet.

Kjell Genberg is een zeer productieve, Zweedse schrijver met meer dan 200 titels onder zijn naam, waaronder vele literaire thrillers en enkele historische romans en jeugdromans. Brug naar Malmö is deel drie in de reeks over commissaris Arnold Nyman. Dit deel is gemakkelijk te lezen zonder voorkennis van de voorafgaande delen door de regelmatige verwijzingen die aan bod komen.

Het boek volgt commissaris Arnold Nyman die terug keert naar Göteborg, nadat een reeks mysterieuze moorden in Malmö verband lijken te houden met de georganiseerde misdaad in Göteborg en het megaproces in Milaan. Tijdens dat proces werd de top van Siciliaanse maffia gearresteerd. Wat de politie niet weet is dat hun vrouwen de organisatie nu leiden. Ze zijn van alle (illegale) markten thuis, maar smokkel is op dit moment het meest lonend. Drugs, sigaretten en dranksmokkel, dat ook. Bovendien zijn mensen zijn bereid erg veel geld neer te leggen om een land binnen te kunnen dat hun eigenlijk niet wil hebben.

Je wordt geconfronteerd met ijskoude gesprekken over wat de maffia uitvoert en hoe dat in zijn werk treedt, maar ziet ook hoe de agenten hun beste been voorzetten om voor gerechtigheid te zorgen.

De relaties tussen personages worden prachtig uitgeschreven. Arnold en zijn dochter, Helena net als Elisabeth en haar vriend, Olle zorgen voor tussentijdse warme en familiale gesprekken. Wanneer ze samen wakker worden of Elisabeth naar de winkel gaat wanneer Olle ziek thuis is, kom je tot het besef dat zij ook bestaan buiten de rol die ze spelen op het politiebureau. De personages zijn realistisch en zeker niet perfect. Door gebruik te maken van “gewone” mensen komt het verhaal natuurlijker over. De gedachten van elk personage worden uitgelegd, maar meestal door de derde persoonsverteller, de interne monoloog van het personage hoor je dus jammer genoeg niet.

Genberg laat onmiddellijk zien dat hij een kei is in beschrijven. De woordkeuze is poëtisch of cynisch afhankelijk van de situatie die wordt beschreven. Daarnaast kunnen beschrijvingen ook gebruikt worden voor karakterisering of van de spanningsopbouw, m.n. door de vertraging die ze veroorzaken.

Stel dat je niet houdt van uiterst uitgebreide beschrijvingen, kan je die wel gemakkelijk overslaan omdat het duidelijk is waar een van de personages belangrijke details opmerkt en waar een compleet overbodige blok plaatsbeschrijving aankomt.

De vlotte schrijfstijl is iets wat ik enorm apprecieer. Dit gebeurt door de woordkeuze, maar ook door de structuur. De verschillende perspectieven zorgen voor een leuke afwisseling waar je doorheen vliegt. Dat zorgt er helaas wel voor dat alle spanning die is opgebouwd in het vorige hoofdstuk, onderbroken wordt door een losstaande gebeurtenis.

De hoofdstukken zijn kort waardoor het niet voelt als een oneindig doorgaand en langdradig boek. Later zorgt dit ook voor problemen; elk hoofdstuk worden een grote hoeveelheid nieuwe namen genoemd waardoor het moeilijk wordt de verhaallijn te volgen zonder je notities te checken. De hoofdstukken werden enkel genummerd, je moet dus telkens uitzoeken over wie je eigenlijk aan het lezen bent.

Het boek wordt verteld in het personele perspectief en staat in de derde persoon, maar is er geen sprake van een alleswetende verteller zoals bij het auctoriale perspectief.

De auteur heeft een boeiende en vlotte schrijfstijl met regelmatige verrassingen en korte hoofdstukken. De personages en de gebeurtenissen worden heel goed uitgewerkt en de schrijver heeft oog voor details. Ondanks dat ik eerst geen fan was van maffia en politieromans, is de schrijver er absoluut in geslaagd om mij geïntegreerd te houden.