Hoe iets nauws zo groots kan worden

Ongelooflijk knap hoe Fien de kleine, eenzame wereld van de hoofdpersoon zo uitgebreid weet te beschrijven. De band tussen mens en machine, de dunne scheidslijn tussen erbij horen en erbuiten vallen, de binnen- en de buitenwereld: alles komt voorbij. Je voelt met de hoofdpersoon mee. Je wilt je met haar bemoeien. Je wilt erbij zijn. En toch ook weer niet, want: ongemak. Voelt zij zich nou vervreemd, eenzaam? Of zijn de mensen om haar heen in volledige ontkenning van ongemak en tegenslag? Tijdens het lezen zag ik de Amsterdamse grachtengordel voor me. Terecht of niet? Ik heb het boek met plezier gelezen; het kruipt onder je huid. Vier sterren voor Xerox!