Een aangrijpend verhaal over jezelf terugvinden.

Waar de zon de sneeuw raakt begint al heel pakkend. Op een bepaald moment besluit Ambre een zelfmoordpoging te ondernemen (geen spoiler).
Tijdens het eerste deel van het boek merkte ik vooral veel frustraties bij mezelf. Ik had het moeilijk met Ambre. De dingen dat ze deed, dat ze zei, vond ik heel moeilijk om te lezen. Ergens was het ook een gevoel van onmacht. Een jonge vrouw dat een relatie aangaat met een getrouwde man en haar hele leven om hem laat draaien, dit maakte mij kwaad. Ik vond het dan ook heel fijn om haar evolutie te lezen. Om te lezen dat ze zelf een heel mooi parcours aflegt en zichzelf stukje bij beetje terugvindt.
De personages van Tim en Rosalie hebben een speciaal plekje in mijn hart. Tim de directe flapuit dat sneller zal zeggen waar het op staat, en Rosalie dat al snel iets zal bedekken met de mantel der liefde.
Elk personage heeft een doel in het verhaal, elk personage draagt op de een of andere manier bij aan het ontwikkelen van Ambre. Ze maakt nog keuzes waar ik bij frons, maar je merkt de evolutie dat ze doormaakt, en dat maakt dit zo een mooi verhaal.
Los van al het voorgaande heeft Melissa Da Costa een heel mooie beeldende schrijfstijl waardoor je net mee in het verhaal zit en de omgeving zo voor je kan zien.
Ondanks de dikte van het boek leest het heel vlot weg.