Wát een prachtig avontuur dit boek! Lezen en herlezen natuurlijk.

Zen and the Art of Motorcycle Maintenance 

Het idee dat ik de titel van dit boek zo nu en dan tegen ben gekomen zolang ik leef, is een verzinsel. Ik ben geboren in 1954 en het boek is geschreven in 1974. Hoe het ook zij, de titel triggerde me niet en ik ben er nooit aan begonnen. Tot een maand geleden. Wat de aanleiding was weet ik niet meer maar ineens was de schijnwerper van mijn bewustzijn erop gericht en heb ik het gekocht. Oh ja, ik weet alweer waarom. Mijn partner en ik lezen elkaar sinds een jaar of wat reisverhalen voor, en ik dacht dat dit ook een mooi voorleesboek zou zijn. Dat viel wat tegen, mijn partner kon er niet veel mee en dus heb ik het alleen gelezen.

Wát een prachtig boek, wát een belevenis. Ik geloof dat mijn interesse pas echt 100% gewekt is door een originele kijk op wat Kwaliteit eigenlijk is: Niet het resultaat van kennen en kunnen, maar de oorsprong ervan!

Ik heb zo'n 20 jaar lang gewerkt aan computerprogramma's voor de medische sector. Sinds pakweg 1996 is het begrip Kwaliteit een steeds grotere rol gaan spelen in het beleid van ziekenhuizen en medische klinieken en het kwaliteitsmanagement kwam steeds hoger te staan op de lijst van verlangens en verplichtingen. Dat zat helemaal in de lijn van waar ik naartoe werkte met mijn programma voor sterilisatie afdelingen en met overtuiging zat ik dagen en nachten enthousiast te hameren op mijn toetsenbord. Het programma kwam commercieel van de grond omstreeks 1998 en ik het leverde me een volle dagtaak en een belegde boterham op.

Maar in 1999 veranderde alles. Door tragische familie omstandigheden kwam ik in aanraking met de Nieuwe Geneeskunde van Dr Ryke Geerd Hamer. Daar ben ik met net zoveel overgave en enthousiame diep ingedoken als toen ik mijn duik nam in de informatica. Om na een paar maanden onthutst boven water te komen. Mijn wereld was totaal aan stukken, niets klopte er meer van wat over het algemeen wordt aangenomen, alles is verkeerd om. Mijn computer programma kon zo op de mestvaalt, er was geheel ander werk aan de winkel: de wereld wakker schudden, het wonder van de Nieuwe Geneeskunde aan iedereen duidelijk maken!

Het heeft jaren geduurd voordat ik moest aanvaarden dat je NIETS duidelijk kunt maken aan een ander. Je kunt een hint geven, een richtingaanwijzer op iemands pad zetten. Maar of hij/zij de aangeduide richting zal nemen, daarop heb je geen invloed.

Het huidige kwaliteitsmanagement is een ramp. Een universum van regeltjes is bedacht om de wereld in betere banen te leiden, maar dat administratieve nep-universum maakt het eigenlijke universum waar wij in leven kapot. Want een betere wereld is niet het eigenlijke doel van de acteurs in het spel. Wat uiteindelijk centraal staat bij iedereen is persoonlijk gewin.

Het kan geen toeval zijn dat ik sinds een paar jaar geïnteresseerd ben in oosterse denkwerelden van hindoeïsme en boeddhisme. En vooral Taoïsme: het onbegaanbare pad. Er is geen gebaand pad dat je naar je doel kan leiden. Want als het goed is, is er geen vaststaand doel. Het doel wijzigt constant, want er komen telkens nieuwe inzichten, vandaag zie je wat je gisteren nog niet kon zien. De beloning voor je inspanning is het eventuele resultaat van de inspanning, niet een vooraf gesteld doel van materieel gewin. En vooral: de beloning is de reis over het pad, niet het uiteindelijk bereikte doel. Passie en liefde voor je werk staan centraal, niet wat je met je werk zou kunnen bereiken.

Dat inzicht vind ik op een geniale manier weergegeven helemaal terug in Zen and the Art of Motorcycle Maintenance.

En inderdaad, het boek één keer lezen is niet gelezen. Ik ben na de laatste bladzijde meteen opnieuw begonnen op de eerste pagina.

Jan Spreen