ontroerend, maar soms vaag

Ik ben altijd heel geïnteresseerd geweest in de tweede Wereldoorlog en natuurlijk ook het verzet.

De naam Hannie Schaft kende ik al, maar over Freddie en Truus wist ik stukken minder.

Ik vind het mooi de schrijfster de verhalen van deze drie vrouwen apart is begonnen maar heeft samengeweven.

Het verhaal is ontroerend en erg realistisch. De schrijfstijl wisselt af tussen echt een ‘verhaal’ waarbij het duidelijk is dat de schrijfster getuigen kent/kende, en een soort platte stukjes die je ook op wikepedia zou kunnen vinden.

Sommige dingen worden heel uitgebreid beschreven, anderen niet. Dit maakt het soms moeilijk om je in te leven in het verhaal en te begrijpen wat er nu eigenlijk in de persoonlijke levens van de meisjes/vrouwen gebeurd.

Vooral over romantiek en relaties in het algemeen blijft een hoop vaag. Ik begrijp dat dit natuurlijk over echte mensen gaat en er daarom op sommige vlakken wat minder wordt onthuld, maar dan had de schrijfster beter helemaal niet over deze onderwerpen kunnen beginnen. Af en toe begint ze een passage of een zin die ze nooit echt uitdiept of afmaakt en zo veel vragen oproept.

Op een gegeven moment wordt bijvoorbeeld genoemd dat Freddie en de leider van hun verzetsgroep, Frans, ‘flirterige avontuurtjes’ hebben beleefd. Verder wordt hier niets over uitgelegd.

Ook leest het verhaal op een gegeven moment meer als een soort verzameling fragmenten dan als een echt, compleet verhaal. Het is alsof er wat gaten in de tijdlijn zitten en dit zal hoogstwaarschijnlijk in verband met privacyregeling zijn gedaan.

Ondanks mijn kritiek raakte ik toch erg ontroerd om de dood van Hannie, die werd beschreven, en hoe het na de oorlog verderging met Truus en Freddie. Een interessant boek is het zeker.