Hittegolf James Patterson

Hittegolf van James Patterson laat je na het lezen achter met gemengde gevoelens, althans dat is toch hoe ik het ervaarde. Is het nu een knaller van een plot of is het net een teleurstelling? Dat is de beslissing van iedere lezer zelf. Ik heb het gevoel dat ik het boek nog een keer zou moeten lezen, om een mening te kunnen vormen. Vreemd genoeg zou ik het einde niet meer lezen.

James B. Patterson is een Amerikaanse auteur. Hij schrijft voornamelijk thrillers en heeft ooit de Edgar Allan Poe award voor beste debuut gewonnen. Hij schreef bekende reeksen zoals de Alex Cross-reeks en de Women’s Murder Club-reeks met een lange lijst aan titels. Enkele van zijn boeken werden ook verfilmd.
Het verhaal gaat over een advocaat, Tom Dunleavy, die gevestigd is in East Hampton. Een plek waar nooit iets opmerkelijk gebeurt, maar in de vakanties vooral bruist van de rijke toeristen. Tot plots Toms drie vrienden gruwelijk vermoord worden. Men heeft direct een verdachte, Dante Halleyville, een jonge basketter die op het punt stond om door te breken. Tom heeft een sterk gevoel dat Dante onschuldig is en voelt zich genoodzaakt om hem te verdedigen. Hij wint al snel zijn vertrouwen, maar toch kan hij dit niet alleen, hij is maar een zelfstandige advocaat met weinig ervaring. Hij vraagt hulp aan zijn ex-vriendin, Kate Costello, een topadvocate. Samen proberen ze er achter te komen hoe ze Dante vrij kunnen pleiten. Geen gemakkelijke opdracht met schijnbaar veel bewijs (en corruptie). De enige optie… de echte dader vinden.

De afwisselende vertelperspectieven die de auteur hier heeft gebruikt, vind ik vaak een meerwaarde voor boeken. Dit zorgt voor extra dynamiek in het verhaal. In dit geval heb je Tom als hoofdpersonage, maar ook Kate en Dante vertellen mee het verhaal in een belevende-ik. Die belevende-ik zorgde voor meer spanning in het boek. Het is altijd goed om dynamiek in een verhaal te stoppen, maar het is ook belangrijk dat het niet te ingewikkeld wordt. Niet enkel deze drie personages kwamen aan bod, in totaal waren er zeven verschillende perspectieven. Deze kwamen minder aan bod en tegen het volgende hoofdstuk in hun perspectief, was je vaak al vergeten waar dat personage mee bezig was. Ik weet dus niet of de afwisselende vertelperspectieven in dit geval een meerwaarde waren voor het boek of er net voor zorgde dat het moeilijk te volgen was. Langs de andere kant denk ik dat toch vijf van de zeven perspectieven noodzakelijk waren om het verhaal te kunnen vertellen en in elkaar te laten vallen naar het einde toe. Aangezien sommige van de bijfiguren een volledig afzonderlijk verhaal vertelde tot dit op het einde samenkwam met de hoofdpersonages hun verhaal.

Niet enkel was het boek moeilijk te volgen door de vele perspectieven, maar ook door de slechte vertaling uit het Engels. Meestal waren de zinnen niet volledig, zoals bij werkwoorden die je in twee stukken moet splitsen. Meestal werd het tweede deel vergeten in de zinnen en was de zin dus onvolledig. (Bv. aanhangen: hij hangt aan...)

Een andere meerwaarde voor boeken zijn meerdere verhaallijnen doorheen het boek. In dit geval zijn de hoofdlijnen, de moorden en de zaak rond Dante. Het verleden van Tom en Kate groeit doorheen het onderzoek verder en creëert zo een extra verhaallijn. Dit is altijd goed om boeken met zware thema’s toch luchtig te houden.

Ik gaf het al aan in de inleiding, maar het plot van dit boek deed toch iets met mij. Het is alleen moeilijk om te bepalen of ik het nu geweldig vond of helemaal niet. Ikzelf hou van verrassende plots die je niet ziet aankomen, maar in dit geval was er geen mogelijkheid om te weten wat ging gebeuren. De auteur heeft het zo geschreven dat iedereen op het einde bedrogen uitkomt. Ook al dacht je het te weten, toch gebeuren er nog dingen die niemand had zien aankomen. Al zeg ik het zelf, meestal kan ik dat wel voorspellen. Vanaf de eerste hint, had ik al door wat er ging gebeuren, maar wou dit niet geloven. Op het moment dat het echt wordt uitgesproken, stond ik niet echt meer perplex, maar ik wou eigenlijk gewoon de laatste pagina die ik las deleten uit mijn geheugen en doen alsof dat nooit was gebeurd. Jammer genoeg kunnen we dat niet en heb ik het boek uitgelezen. Eigenlijk was ik boos, heel het boek lang denk je te lezen wat de personages echt denken en wat ze meemaken, maar uiteindelijk blijkt dat er toch iemand heel de tijd aan het liegen was. Kan je dan zelfs personages uit een boek niet meer vertrouwen? Daarbovenop was dit helemaal niet het echte einde. Het boek gaat nog een aantal pagina’s verder terwijl jij het al ontdekt hebt, maar de andere personages nog niet. Voor mij was dit helemaal om gek van te worden.

Mijn conclusie, ik ben nog steeds kwaad op dat personage, maar de auteur verdient van mij een groot applaus. Het feit dat ik zoveel heb gevoeld tijdens het lezen van een boek, betekend dat de auteur uitstekend werk heeft geleverd en mensen echt weet mee te nemen in het verhaal.

Bibliografie
Hittegolf van James Patterson. (z.d.). https://www.hebban.nl/boek/hittegolf-james-patterson

Wikipedia-bijdragers. (2023). James Patterson. Wikipedia. https://nl.wikipedia.org/wiki/James_Patterson