Mwah

Op vraag van de uitgeverij mocht ik het boek de kleine pottenbakkerij lezen en recenseren. Leuk om dat eens te doen, dus bedankt daarvoor!

Het boek heeft een moeilijke start, er komen veel namen voorbij en de schrijver wil te veel informatie vertellen en verschillende, soms onbelangrijke, verhaallijnen creëeren waardoor het onrustig is geschreven en die verhaallijnen niet allemaal goed uit de verf komen. Sommige stukken moest ik nog een keer lezen, het gaat af en toe van de hak op de tak en is te snel geschreven.
Later in het boek is er meer rust en daardoor beter te volgen, dat maakt het iets leuker. Maar het einde is wel wat afgeraffeld.

De rode draad van het boek is leuk, een typische feelgoodbook. Verhuizing naar een mooi dorp, een mooie baan en netwerk opbouwen met pottenbakken als onderwerp. Het hoofdpersonage Moya is voor de verandering van dit thema boeken niet perse onzeker (in de liefde). Maar ik vind haar ook niet perse aardig, alles moet om haar draaien, is ongeduldig en ze spant mensen voor haar karretje. Ook al wil de schrijver sympathie creëeren door problemen uit het verleden (met name overlijden van haar vader) komt ze verder eigenlijk over als een verwend nest die weinig zelfstandigheid heeft, maar wel veel geld. Ook andere personages komen niet goed uit de verf, denkend aan haar broer(s), moeder en Robin.

De manier van onderling vriendschappen opbouwen vind ik niet perse realistisch en soms zelfs wat naïef en ouderwets (‘mijn liefste’), maar wel passend bij het type boek.
De andere delen van de serie Klavertje heb ik niet gelezen, dat is ook niet nodig om dit boek te begrijpen.
Ik had meer charme gehoopt te lezen over de idyllische plek waar ze is gaan wonen en het pottenbakken zelf, dat laatste komt eigenlijk pas in de laatste hoofdstukken tot z’n recht.

Het broodrecept aan het einde vh boek vind ik wat onnodig en niet passend bij het verhaal. Had dan voor een Ierse stoofpot gekozen omdat ze dat elke dag lijken te eten.