Onvoorstelbaar!!

Als schrijfster van inmiddels 10 oorlogsromans heeft Anna Stuart met de Vroedvrouw van Auschwitz een waargebeurd verhaal verteld dat eigenlijk niet voor te stellen is.

Ana, vroedvrouw, en Ester, verpleegkundige, zijn allebei woonachtig in het Poolse Lodz. Ester in het getto en Ana erbuiten. In april 1943 worden ze gedeporteerd , Ester omdat ze joods is en Ana omdat ze zich bezighoudt met verzetsactiviteiten. Ze komen toevallig in dezelfde trein terecht en doordat Ana bij binnenkomst in Auschwitz-Birkenau zegt dat Ester haar assistente is komen ze ook in hetzelfde blok terecht.
Gaandeweg blijkt Ester zwanger te zijn. De baby's die levend geboren worden, ondanks de erbarmelijke omstandigheden , worden of vermoord of weggehaald bij de moeders voor het lebensbornprogramma. Samen met Ana bedenkt Ester een plan om de baby's die weggehaald worden te tatoeeren met het kampnummer van hun moeder in de hoop de kinderen na de oorlog nog terug te vinden. De omstandigheden zijn barbaars en mensonterend maar door Ana's opstandige karakter houden ze het vol .
De hoop haar kind terug te vinden houdt Ester op de been.
Na de bevrijding in januari 1945 begint voor Ester de zoektocht naar kind en man en voor Ana naar haar man en zoons.

De zin die het meeste indruk op mij maakte was nadat Ester haar dochter Filippa meegenomen was door de Duitsers: Het was een radeloze hoop om haar dochter terug te vinden, maar de enige hoop die ze had en ze zou zich eraan blijven vastklampen, elke dag opnieuw, hoe donker de dagen ook mochten zijn.

De auteur heeft heel treffend de situatie in het kamp weergegeven, zo treffend dat ik dikwijls het gevoel kreeg van: Hoe kunnen mensen dit elkaar aandoen??
Maar ook: Wat een sterke vrouwen zijn dit geweest!!
Het boek sprak me aan omdat het berust op waarheid en het daarnaast ook geschreven is met gevoel. Vandaar mijn 5 sterren.